Φούχουρ

Αντίο;

2012-02-02T15:09:00.000+02:00

Εσύ,

Μια εικόνα,

Τα μάτια σου,

Μια χαμένη μάχη,

Ένα χαμένο όνειρο,

Στο δρόμο,

Φεύγεις ξανά,

Άλλη μια φορά

Ψάχνεις τη λύτρωση,

Στη φυγή,

Πάλι,

Μια μπλε βαλίτσα,

Μια μαύρη καρδιά,

Μια ελπίδα για αύριο

Νεκρή στο δρόμο,

Δεν θα ρθει μαζί,

Την αφήνεις πίσω,

Σε μένα.

Europe 40 Under 40 Invitation

2011-06-23T10:34:00.004+02:00

Deptocracy!

2011-04-08T12:36:00.000+02:00

Debtocracy by BitsnBytes

Green Good Design Invitation

2011-03-30T12:30:00.002+02:00

COHN BENDIT!!! Υπάρχουν ακόμη πολιτικοί;

2011-01-19T12:20:00.000+02:00

Ανοιχτή πρόσκληση

2010-11-26T17:10:00.002+02:00

2010-11-22T14:58:00.005+02:00

ENERGY ATHENS

Αθήνα, 22/11/2010

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο αρχιτεκτονικής τέχνης και περιβαλλοντικών μελετών σε συνεργασία με το Chicago Athenaeum: Το μουσείο αρχιτεκτονικής και design, με υπερηφάνεια παρουσιάζει το Energy Athens,το ανερχόμενο κύμα στη τέχνη. Καλλιτέχνες από όλες τις μορφές τέχνης έρχονται να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο Contemporary Space Athens σε μια συναρπαστική συνάθροιση της σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα του σήμερα.

Η έκθεση θα παρουσιάσει ένα ευρύ φάσμα δημιουργίας, με καλλιτεχνική πολυφωνία, με διαφορετική τεχνοτροπία και θα προβάλλει νέες τάσεις στο σύγχρονο εικαστικό γίγνεσθαι. Ένας από τους σημαντικούς στόχους των European Center και Chicago Athenaeum είναι να αναδείξουν τις νέες εικαστικές τάσεις και προβληματισμούς, καθώς επίσης και να επισημάνουν πως η τέχνη δεν περιορίζεται στην αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική αλλά είναι παρούσα και στην γραφιστική, στο fashion design, στην κατασκευή κοσμημάτων, στο graffiti, στο street art και σε κάθε μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης. Έχουν την ίδια επιρροή στην γενική αισθητική καλλιέργεια μιας κοινωνίας και ως εκ τούτου στην ανάπτυξη στο σύνολο της μιας γενικής ανάτασης του πνεύματος.

Τα επίσημα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν στο Contemporary Space Athens (Μεγάλου Βασιλείου 46-48, στο Ρουφ) στις 04 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Ιανουαρίου 2011.

Περιλαμβάνονται έργα από τους ακόλουθους καλλιτέχνες :

· Katharina Bolesch

· Εβίτα Γαβριήλ

· Νικόλας Γεωργακόπουλος

· Γιώργος Γεωργιάδης

· Μαρία Γεωργιάδου

· Γιάννης Θεοδώρου

· Γιάννης Καραλιάς

· Θεοφάνης Καψαλίδης

· Αργυρώ Κωνσταντινίδου

· Ιάσων Μέγκουλας

· Ηλίας Πολυχρονιάδης

· Θεοδώρα Προβοπούλου

· Alexander Reichardt

· Χριστίνα Σταμούλη

· Χριστίνα Φιλίππα

· Έφη Χαλκίδη

· Στεφανία Χαρσούλα

· Στέλλα Χρονοπούλου

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε με την Ήρα Λειβαδιώτη, Director of Administration του Ευρωπαϊκού Κέντρου, στο ira@europeanarch.eu

THE EUROPEAN CENTRE FOR ARCHITECTURE ART DESIGN AND URBAN STUDIES

CONTEMPORARY SPACE ATHENS

46-48 Vassiliou Megalou

GR-118-54 Rouf / Athens

Greece

TEL: +30/210-342 8511

FAX: +30/210-342-8512

ira@europeanarch.eu

www.europeanarch.eu

2010-09-02T13:23:00.005+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2010

ΑΘΗΝΑ, ΕΛΛΑΔΑ

ΜΙΑ ΕΚΡΗΞΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΓΡΑΦΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΠΟ ΙΑΠΩΝΕΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΕΣ AVANT-GARDE ΑΝΟΙΓΕΙ ΣΤΟ CONTEMPORARY SPACE ATHENS

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο αρχιτεκτονικής τέχνης και περιβαλοντικών μελετών, μαζί με το Chicago Athenaeum: Το μουσείο της αρχιτεκτονικής design, με υπερηφάνεια παρουσιάζει το ιαπωνικό design τώρα! Το επόμενο κύμα του γραφιστικού design και του design αφίσας από την Ιαπωνία στο Contemporary Space Athens, μια συναρπαστική μελέτη του σύγχρονου σχεδίου στην Ιαπωνία του σήμερα.

Η έκθεση, που παρουσιάζεται υπό την αιγίδα της πρεσβείας της Ιαπωνίας στην Ελλάδα, ανοίγει για το κοινό στο Contemporary Space Athens (Μεγάλου Βασιλείου 46-48) στις 15 Σεπτεμβρίου με τα επίσημα εγκαίνια στις 22 Σεπτεμβρίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 2010. Η έκθεση πραγματοποιείται από τον Christian Κ. Narkiewicz-Laine, Πρόεδρο του Chicago Athenaeum museum .

Ιαπωνικό Design τώρα! Το επόμενο κύμα του γραφιστικού design και αφίσας από την Ιαπωνία επικεντρώνεται στη δημιουργική σκηνή στην Ιαπωνία του 21ου αιώνα από τη σκοπιά του Ιάπωνα γραφιστικού καλλιτέχνη και ανιχνεύει σε βάθος την ψυχή ορισμένων από τους πιο σημαίνοντες και διεθνώς επιτυχημένους σχεδιαστές της Ιαπωνίας. Τα καλύτερα σημερινά ιαπωνικά γραφικά από κορυφαίους σχεδιαστές της

χώρας που εκρήγνυνται με πρωτοφανή πρωτοτυπία και φρεσκάδα, συγκεντρώνονται σε αυτήν την έκθεση ως ο παλμός του σύγχρονου design και αισθητικής στην Ιαπωνία του σήμερα. Ενέργεια, πρωτοτυπία και ζωή μέσα σε Pop κουλτούρα χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος του ιαπωνικού design στην αρχή αυτή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Με τη μοναδική τους προοπτική, οι Ιάπωνες έχουν έναν τρόπo να κοιτάζουν τον κόσμο που είναι εδώ και πολύ καιρό μια πηγή μεγάλου ενδιαφέροντος και γοητείας για το δυτικό μυαλό.

Παρά το γεγονός ότι η ιαπωνική σκηνή γραφιστικού σχεδίου αντιμετώπισε αμέτρητες πολιτιστικές εισβολές τελευταία, οι ιάπωνες γραφίστες έχουν επιβιώσει από αυτές και συνεχίζουν να επικοινωνούν σε ένα κοινό μήκος κύματος. Αυτό είναι ακριβώς που κάνει την ιαπωνική γραφιστική τόσο μοναδική και τόσο δύσκολο να τη μιμηθούν. Ανεξάρτητα από το είδος ή την αισθητική προτίμηση οι ιάπωνες γραφίστες φαίνεται να επιδιώκουν αλλά και να τηρούν όλοι ένα συγκεκριμένο κωδικό, ένα απλό, εκσυγχρονισμένο αλλά και πολύπλοκης ομορφιάς και στυλ.

Τα έργα στην παρούσα έκθεση είναι από τη μόνιμη Συλλογή γραφιστικής του Chicago Athenaeum η οποία ενημερώνεται συνεχώς με νέα έργα από καθιερωμένους Masters, καθώς και από αναδυόμενα ταλέντα της γραφιστικής στο Τόκιο, την Osaka και άλλες πόλεις της Ιαπωνίας.

Το Σικάγο Athenaeum έχει στη συλλογή του, που είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο ολοκληρωμένες συλλογές σε παγκόσμιο επίπεδο, τους καλύτερους σύγχρονους γραφίστες της Ιαπωνίας από τη δεκαετία του 1970. Πολλοί από τους σχεδιαστές γραφικών έχουν κερδίσει το ιστορικό βραβείο του Μουσείου, το ετήσιο GOOD DESIGN Award, από τη δεκαετία του 1970 μέχρι και σήμερα.

Σε αυτήν την έκθεση, οι πιο ταλαντούχοι επαγγελματίες γραφίστες της Ιαπωνίας βελτιστοποιούν τη δημιουργικότητά τους μέσα από τη φόρμα της αφίσας, τις διαφημίσεις, τα έντυπα μέσα, την οπτική ταυτότητα, το βίντεο και print design.

Πολλοί από τους Ιάπωνες σχεδιαστές που παρουσιάζονται στην έκθεση γεννήθηκαν κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980 και ενηλικώνονται μέσα από την εμπορική πρακτική στο ψηφιακό περιβάλλον. Η πλειοψηφία τους λειτουργεί μέσα στον τομέα της παραγωγής σχεδίασης γραφικών μέσα από την προσέγγιση μιας πιο προσωπικής πρακτικής, πλάθοντας την εργασία τους με λεπτή, ιδιοσυγκρασιακή εννοιολογική και τυπική προσέγγιση.

Περιλαμβάνονται τα έργα από τους ακόλουθους Masters που συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην επιτυχία της Ιαπωνίας στο Design σήμερα:

• Takashi Akiyama

• Masuteru Aoba

• Fumihiko Enokido

• Kenya Hara, Hara Design Institute Nippon Design Center, Inc.

• Kaoru Kasai, Sun-Ad Co. Ltd.

• Ken Miki, Ken Miki & Associates

• Hideki Nakajima, Nakajima Design

• Kazumasa Nagai, Nippon Design Center

• Keisuki Nagatomo, K2

• Yukimasa Okumura, The Studio Tokyo Japan, Inc.

• Koichi Sato, Koichi Sato Design Studio

• Makato Sato

• Yasuhiro Sawada, Yasuhiro Sawada Design Studio

• Kijuro Yahagi, Kijuro Yahagi Inc.

• Tadanori Yokoo

Άλλοι επερχόμενοι και αναδυόμενοι νέοι Ιάπωνες γραφίστες έχουν επίσης προστεθεί στη μόνιμη συλλογή του Chicago Athenaeum και παρουσιάζονται στην παρούσα έκθεση συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ασκούν μια νέα και έντονη διαδρομή εντός και εκτός της πρωτοποριακής κουλτούρας και της αντικουλτούρας.

Σε αυτές τις νέες φωνές περιλαμβάνονται οι: Gugi Akiyama of Dairy Fresh Store, Kenjiro Harigai of ANSWR Inc., Takora Kimiyoshi Futori of graphic tAkorA/CHEAP POP, Yuji Koiso of the Nippon Design Center, Kazuya Kondo of Kazuya Kondo Inc., Tosiyasu Nambu, of Taste Inc., Sugisaki Shinnoske of Shinnoske Design, Taku Sahoh of Taku Satoh Design Office, Ryo Ueda of Commune, Hideki Nakajiwa, Kijuro Yahagi of Kijuro Yahagi and Associates.

Συνδυάζοντας τα έργα καθιερωμένων αλλά και αναδυόμενων σχεδιαστών, η έκθεση γίνεται ένας άκρως οπτικός οδηγός, παρουσιάζοντας μια ποικιλόμορφη επιλογή από νέα γραφικά.

Η δουλειά που παρουσιάζεται εδώ προσφέρει διασκεδαστικές, ανεπιβεβαίωτες απαντήσεις αντί για κρύα και σκληρά αποτελέσματα.

Τόσο η πολυμορφία όσο και η συνοχή της Ιαπωνικής κουλτούρας στο design παρουσιάζεται μέσω της επιλογής των έργων. Αυτή η έκθεση προσφέρει ένα εμπνευσμένο στιγμιότυπο για όσους αναζητούν νέους τρόπους επικοινωνίας μέσω της εκτύπωσης, της αφίσας, και της συσκευασίας.

Ενώ μεταβάλλεται ευρέως λόγω του πολιτιστικού πλαισίου και των κοινωνικών/περιβαλλοντικών διαφορών, όλοι έχουν μια συγγένεια στις μοναδικές προσεγγίσεις για την ανάπτυξη τυπικών επιλογών για πελάτες. Η χρήση της λέξης "επιλογή", όπως εφαρμόζεται εδώ είναι ίσως το πιο σχετικό σημείο κλειδί για το πιο πρόσφατο κύμα γραφιστικού design από την Ιαπωνία – είναι ίσως η "λύση" ως ένα τελικό αποτέλεσμα του γραφιστικού design ως μια διαδικασία που είναι μια ξεπερασμένη μεθοδολογία. Αντίθετα αυτά που προσφέρονται είναι γραφιστικές "επιλογές" αντί για "λύσεις"-έρευνες που απάντησαν με έρευνες, ερωτήσεις που απαντήθηκαν με ερωτήσεις.

Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 30 Νοεμβρίου 2010.

THE EUROPEAN CENTRE FOR ARCHITECTURE ART DESIGN AND URBAN STUDIES

28 Butlers Court, Sir John Rogerson Quay

Dublin 2

Ireland

TEL/FAX +353/(0) 1 6708781

CONTEMPORARY SPACE ATHENS

46-48 Vassiliou Megalou

GR-118-54 Rouf/Athens

Greece

TEL: +30/210-342 8511

FAX: +30/210-342-8512

info@europeanarch.eu

www.europeanarch.eu

Ζωή μου...

2010-09-01T07:56:00.000+02:00

Περπατούσα στην άκρη της πόλης,

Δεν ήθελα κόσμο,

Μόνο να κρύβομαι,

Ο κόσμος ο δικός μου μια σταλιά

5 άνθρωποι όλοι κι όλοι.

Χαμένος χρόνος στο τίποτα,

Ατελείωτες συζητήσεις,

Περιμένοντας τη ζωή.

Αυτή να τρέχει μπροστά,

Κι εγώ να κοιτάζω.

Ο χρόνος να χάνεται

Κι εγώ σε στάση.

Βαρέθηκα να περιμένω,

Να την ψάξω θέλω,

Να τη ζήσω,

Να την πιάσω στα χέρια μου.

Να ζήσω θέλω!

Ταξίδι

2010-07-21T15:22:00.001+02:00

IO CHE AMO SOLO TE - Sergio Endrigo

2010-07-14T11:56:00.000+02:00

:)

2010-07-01T21:36:00.001+02:00

Στο τέρμα

2010-06-18T19:50:00.001+02:00

Κυνηγάω το όνειρο

Κι όλο φεύγει,

Είμαι πίσω του,

Ποτέ δίπλα,

Μισή ψυχή,

Γιατί, για ποιόν,

Για πόσο;

Ποιο όνειρο;

Το ξέρω;

Το βλέπω;

Το έχασα;

Στα χαμένα,

Πάλι εδώ,

Πάλι στο τέρμα.

Σκοτάδι,

Άδειο, στεγνό

Σκοτάδι.

Μια χαραμάδα...

Πουθενά!

Περνώντας...

2010-06-16T12:13:00.000+02:00

Ζωές παράλληλες

2010-05-31T10:30:00.001+02:00

Σε είδα στο δρόμο,

Ώσπου να το καταλάβω έφυγες,

Έτρεξες πάλι μακριά

Σαν να είμαι ο διάβολος ο ίδιος!

Ο χειρότερος όλων!

Σαν να είμαι το κακό!

Πικρία μόνο πια

Κι ένα «γιατί» καρφωμένο στο στήθος!

Φύγε πάλι,

Φυγή ήσουν,

Ποτέ κοντά,

Ποτέ εδώ,

Πάντα μόνη,

Χωρίς!

...

2010-05-29T12:44:00.000+02:00

το χρώμα σου...γκρι

2010-05-18T22:21:00.005+02:00

μπλε

πάθος,

άσπρο,

ζωή

κι εσύ πουθενά!

κίτρινο,

άρωμα,

πράσινο,

αγκαλιά

κι εσύ πουθενά!

ροζ,

μουσική,

γαλάζιο,

εκδρομή

κι εσύ πουθενά!

καφέ,

γεύση,

γαλάζιο,

όνειρο

κι εσύ πουθενά!

χωρίς αφορμή

2010-03-22T11:26:00.001+02:00

Λείπεις,

τίποτα δεν έχει νόημα,

ούτε χαρά ούτε λύπη,

κενό μόνο,

ηχώ στην καρδιά η μοναξιά,

ηχώ η φωνή,

στο κενό χτυπάει,

ένα κενό που πονάει.

Αγρίμι και πάλι,

Ψηλά τα τείχη!

Κρύβομαι!

Από μένα.

2010!

2010-01-01T01:02:00.001+02:00

Πρωτοχρονιά!

Άλλη μία!

Περίεργα συναισθήματα...

Μπερδεμένα.

Αγωνία,

Αισιοδοξία,

Θλίψη,

Προβληματισμός,

Αδικία,

Νοσταλγία....

Απώλεια,

Αγάπη,

Τρυφερότητα,

Μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα...

Καλή χρονιά; Κακή χρονιά;

Ούτε που ξέρω και είναι ήδη πίσω.

Κι αυτή που μόλις ήρθε;

Μια ευχή μόνο...

Υγεία!

Όλα τα άλλα είναι στο χέρι μας!

couleurs...

2009-11-22T01:16:00.002+02:00

Rouge, le feu

Seule,

Bleu, la mer,

Seule,

Orange, la joie,

Seule,

Vert, l’espoir,

Seule,

Blanc, le vide,

Seule,

Jaune, l’acide,

Seule,

Gris, la tristesse,

Seule,

Noir, la mort

Non!

Μεγαλώνω

2009-09-16T09:17:00.008+02:00

Πράγματα με συνταράζουν,

με σοκάρουν,

με τρομάζουν...μεγαλώνω!

Οσο μεγαλώνω τόσο πλησιάζουν,

όσο πλησιάζουν τόσο φοβάμαι!

Δυσκολεύομαι να πιστέψω,

δεν χωράνε στο κεφάλι μου.

Αυτά που φοβάμαι περισσότερο.

Αυτό που φοβάμαι περισσότερο!

"Ηταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;

Όλα μου μοιάζαν παντοτινά" (Α. Ιωαννίδης).

Παίζει στο ράδιο,

τόσο κοντά μου.

Δύσκολος καιρός

δεν είναι καν δικός μου,

είναι δίπλα μου,

στην πόρτα μου,

στους φίλους μου,

σε ανθρώπους που αγαπάω.

Τόσο μικρή, αδύναμη.

Όλα ασήμαντα,

ανάξια λόγου.

Τι είναι ουσιαστικό;

Τι αξίζει τον κόπο;

Αιώνιες απορίες πνιγμένες,

καθημερινότητα χαμένη,

κυνηγητό λογαριασμών.

κυνηγητό!

ποιότητα ζωής;!

Και βουλιάζουμε!

Η ζωη είναι αλλού;!

Ανθρωπο ζητώ

2009-07-24T12:06:00.002+02:00

Ψάχνω Εσένα,

Κοιτάζω γύρω μήπως σε δω,

Μήπως σ’ αναγνωρίσω,

Ψάχνω τη μυρουδιά σου,

Σε ψάχνω,

Στο δρόμο μου,

Στα τραγούδια που ακούω,

Εσένα,

Εσένα που με κάνεις ολόκληρη,

Εσένα που με αφήνεις να πεθάνω στα χέρια σου,

Εσένα,

Εσένα που φοβάμαι να σε κοιτάξω κατάματα,

Εσένα που σε νιώθω στο δέρμα μου κι ανατριχιάζω,

Εσένα,

Εσένα που θα μ’αφησεις να παραδοθώ.

Εσένα που θα γύρω το κεφάλι μου στον ώμο σου,

Εσένα.

Αν με δεις φώναξε με,

Θα σ’ακούσω,

Αν με δεις πιάσε μου το χέρι,

Θα κρατηθώ,

Αν με δεις,

Πάρε με αγκαλιά,

Σ’έχω ανάγκη,

Εσένα!

Αλλαγές...

2009-06-19T08:56:00.002+02:00

Κάποτε...

Έπαιζα,

Γελούσα,

Χόρευα,

Ξεχνούσα,

Προχωρούσα,

Διασκέδαζα,

Άγγιζα,

Μελετούσα,

Ζούσα,

Αγαπούσα!

Τώρα;

Θυμάμαι,

Λυπάμαι,

Νοσταλγώ,

Μεγαλώνω,

Προσπερνώ,

Ωριμάζω,

Κρύβομαι,

Θυμώνω,

Φοβάμαι,

Απουσιάζω!

Λέξεις...

2009-06-06T11:40:00.010+02:00

Αν ησυχία

Απ ουσία,

Αν άπηρο,

Εκ πνοή

Αλλά ζω

Δ ίχως,

Κρ αυγή,

Στ οργή,

Βλ έμμα

Ο δύνη,

Παρ άδοξη

Π λήξη

Κρύβομαι

2009-04-22T16:34:00.002+02:00

Φως, αέρας δυνατός,

Ήλιος χτυπάει στα μάτια,

Τυφλώνει, πονάει,

Βάρβαρο φως, βίαιο,

Κρότος σιωπής αναπάντεχος,

Μου σπάει τα τύμπανα,

Μου τρυπάει το μυαλό,

Κλείνω τα μάτια,

Κλείνω τα αφτιά,

Δεν αντέχω να βλέπω,

Δεν αντέχω να ακούω,

Κρύβομαι μέσα μου,

Από μένα,

Από σένα,

Κρύβομαι…

2009-03-10T12:31:00.002+02:00

Τι κι αν περνάει ο καιρός;

Βλέμματα, χαραγμένα,

Δικά σου,

Δικά μας.

Τότε,

Τώρα,

Αλλαγές,

Νέα πρόσωπα,

Παλιές φωτογραφίες,

Μικροπράγματα,

Πάνω τους το βλέμμα

Στέκεται η καρδιά

Νοσταλγία;

Απουσία;

Απάτη;

Αγάπη;

2009-02-23T20:47:00.003+02:00

Seul,

Sans toi,

Seul,

Vide sans toi,

Il n’y a plus de sens,

Rien que le vide,

Il y a un an,

Sans tes yeux…

Μια φορά κι εναν καιρό

2008-12-22T12:47:00.001+02:00

Κυριακάτικη καλημέρα

2008-12-14T08:08:00.000+02:00

Αντίο

2008-12-03T08:32:00.002+02:00

Κι όμως φτάσαμε εδώ.
Στο τέλος του γκρεμού.
Μπροστά μόνο κενό και κρύο.
Πίσω το τίποτα.
Τόση απογοήτευση.
Όλα άδικα, άσκοπα.
Η Λύση πουθενά.
Η απόγνωση παντού.
Στα όνειρα, στα χαμόγελα, στο βλέμμα...
μόνο απόγνωση κι αγωνία.
Τίποτα.
Τα χέρια δεμένα,
το κεφάλι πάει να σπάσει.
Η Λύση πουθενά.
Η ανάσα κομμένη.
Πνίγομαι.
Δεν υπάρχει αέρας.
Πνίγομαι.
Απόγνωση.
Τόσο μόνη.
Τόσο κρύο.
Η Λύση πουθενά.
Κουράστηκα πια.
Θέλω μόνο να φύγω.
Μόνο να κλείσω τα μάτια
κι ας μην τα ανοίξω ξανά.
Κουράστηκα.
Αντίο.

message personnel

2008-11-24T18:40:00.000+02:00

2008-11-13T10:55:00.003+02:00

Έλιωσε ο χρόνος τη Δευτέρα

Χύθηκα σ'ένα χείμαρρο

Να αναρωτιέμαι τι έγινε.

Να βρίζω εσένα, να βρίζω εμένα,

Να βρίζω.

Ήθελα να ζήσω.

Έφυγε ο θυμός, γαλήνεψα.

Δεν βρίζω πια,

Ούτε εσένα, ούτε εμένα.

Ξανάρχισε ο χρόνος.

Μεγάλωσε η πόλη,

Μικρύναμε εμείς,

Οι ψυχές δεν γεμίζουν.

Άδεια κοχύλια περιφέρονται.

Στα όνειρα σε βρίσκω,

Στον νεκρό χρόνο,

Τον άδειο, στο τίποτα.

Επέστρεφε

Συχνά και παίρνε με τη νύχτα

Όταν τα χείλη και το σώμα ενθυμούνται.

Η ιστορία των δακρύων

2008-11-06T15:33:00.003+02:00

Το πρόσωπό της είχε παγώσει, χλωμό, γκρι...στα μάτια της είχε μείνει η εικόνα του θανάτου, του τρόμου. Λίγο πριν το αίμα κυλούσε στις φλέβες της, λίγο πριν την είχε στην αγκαλιά του, τη φιλούσε, τη χάιδευε κι εκείνη του χαμογελούσε. Ήταν ζεστή, ζωντανή. Μύριζε γιασεμί και φρεσκοπλυμένο ρούχο. Ούτε που κατάλαβε πως έφτασε εδώ, πως άρπαξε το μαχαίρι. Ούτε που θυμάται γιατί. Ξέρει μόνο πως αυτή δεν υπάρχει πια. Πως το χαμόγελό της πάγωσε.

Τα χέρια του ήταν ακόμη γεμάτα από το αίμα της, το φόρεμά της λερωμένο, τσαλακωμένο. Τη σήκωσε στα χέρια του και την πήγε στο μπάνιο. Την καθάρισε από τα αίματα, της έπλυνε το πρόσωπο, αλλά δεν κατάφερε να διώξει το θάνατο από τα μάτια της. Της τα έκλεισε. Πλύθηκε κι αυτός, έδιωξε από πάνω του το βάρος της, τα "θέλω" της, την αυταρχικότητά της.

Την πήγε στο δωμάτιο και την έντυσε με ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα στο στέρνο. Της χτένισε τα μαλλιά και της φόρεσε το αγαπημένο της καπέλο. Την άφησε ξαπλωμένη στο κρεβάτι της και πήγε στον κήπο. Έφτιαξε ένα πολύχρωμο μπουκέτο με τα αγαπημένα της λουλούδια και το έβαλε δίπλα της.

Φόρεσε το τζάκετ του, πήρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου κι ετοιμάστηκε να βγει από το σπίτι. Φτάνοντας στην πόρτα άναψε ένα τσιγάρο και πέταξε το σπίρτο στον πάκο με τις εφημερίδες. Μπήκε στο αυτοκίνητο κι έβαλε μπροστά τη μηχανή. Καθώς απομακρυνόταν διέκρινε στον καθρέφτη τον καπνό που έβγαινε από το σπίτι.

Κάτι κύλισε στο μάγουλό του. Πρώτη φορά! Ένιωθε! Ένιωθε επιτέλους ελεύθερος! Τα δεσμά του είχαν σπάσει. Ένα δάκρυ, το πρώτο, έδωσε το σύνθημα. Ήταν ζωντανός! Τα δάκρυα κυλούσαν πια ανεξέλεγκτα. Τώρα πια μπορούσε να ζήσει ελεύθερος και να νιώσει όλα τα συναισθήματα που εκείνη του στέρησε. Ένα χαμόγελο ήρθε να μπλεχτεί με τα δάκρυά του. Την είχε πετάξει από πάνω του. την είχε σκοτώσει...τη μάνα του!

Το φιλί

2008-11-02T10:59:00.006+02:00

Πάγος το φιλί,

Πάγος σαν θάνατος.

Στα χέρια σου,

το κορμί ζητούσε,

Η ψυχή άδειαζε.

Νύχτα έξω.

Φως με τύφλωνε.

Μια στάλα αίμα.

Στα χείλη σου.

Το αίμα μου,

Δικό σου!

Το σώμα μου,

Δικό σου!

Εγώ...

Δική σου!

Βαμπιρ

2008-11-02T10:13:00.004+02:00

Πόνεσα!

Πνίγηκε η φωνή,

Στο αίμα μου.

Βυθίστηκε η ψυχή.

Βάδιζα χαμένος.

Εικόνα σου στην αγκαλιά.

Σκοτάδι θυμού σ'έκρυβε.

Φώτησε πια!

Αναστήθηκα!

Εσύ πουθενά!

Εικόνα σου στα μάτια μου.

Ακόμη!...

Μια ιστορία από το καλοκαίρι

2008-10-19T10:57:00.004+02:00

Μια πρόσκληση, μια τυχαία αφορμή.

Ενα ποτό και μουσική.

Ενα χαμόγελο και μια αγκαλιά.

Ενα σχεδόν τυχαίο άγγιγμα.

Ενα πρώτο φιλί.

Μια καλημέρα Σάββατο πρωί.

Ενα ξημέρωμα στο Σούνιο.

Η αρχή ενός ταξιδιού.

ΔΥΟ!

Μνήμη, η επιλεκτική!

2008-10-03T14:19:00.001+02:00

Πόσο εύκολο είναι καμιά φορά να θυμόμαστε ότι μας βολεύει. Πόσο εύκολα ρίχνουμε την ευθύνη στον άλλο και ξεχνάμε τις δικές μας. Είναι πιο εύκολο όταν φταίει ο άλλος. Πονάει λιγότερο!

Όταν έχεις ζήσει για χρόνια με έναν άνθρωπο και τον διαγράφεις για κάποιο λάθος δείχνει πόσο όλα όσα έχεις ζήσει μαζί του ήταν ανούσια και άδεια. Και μετά εύλογα τίθεται το ερώτημα: Γιατί έμεινες τόσα χρόνια; Γιατί γύριζες σε εκείνον; Γιατί τον αποζητούσες τόσα χρόνια; Τι σου πρόσφερε; Από τη στιγμή που ένα λάθος ήταν αρκετό για να τον διαγράψεις από τη ζωή σου και να τον μισήσεις τελικά.

Απορίες καταδικασμένες να αιωρούνται. Η μνήμη λειτουργεί αμυντικά και μας προστατεύει από τα σκοτεινά σημεία και τα λάθη μας. Στα λάθη των άλλων έχουμε καλύτερο οπτικό πεδίο. Τα βλέπουμε, τα κρίνουμε, τα κατακρίνουμε. Τα δικά μας κρύβονται στη γωνιά, κοιμούνται και δεν έχουμε κανέναν λόγο να τα ξυπνήσουμε, μπορεί και να πονέσουμε αν το κάνουμε.

Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι. Ίσως όταν οι άνθρωποι είναι μακριά να μη μας θυμίζουν τα λάθη μας και τις ενοχές μας. Κι έτσι πορευόμαστε εν ειρήνη φαινομενική. Και η ζωή συνεχίζεται κι εμείς προχωράμε με χαμόγελο μπροστά, ελπίζοντας η μνήμη μας να μην μας κάνει παιχνίδια και μας φέρει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας.

Ο μεγάλος αδερφός που έχουμε στο κεφάλι μας είναι τρομακτικός, βλέπει τα πάντα, τα ακούει όλα και κυρίως τα θυμάται όλα! Και πώς να τον χειριστείς; Απλά βάζεις μια πετσέτα και κρύβεις την κάμερα. Όσα λιγότερα δει τόσο το καλύτερο. Κι όταν δεν υπάρχει πετσέτα, απλά αποφεύγεις την κάμερα, τα μάτια που σε κοιτάζουν και ρωτούν κι απορούν, τον καθρέφτη, εσένα.

Μνήμη η επιλεκτική λοιπόν, όχι από μόνη της γιατί αλλιώς είναι προγραμματισμένη, αλλά από εμάς τους ίδιους, κρύβουμε εικόνες και συναισθήματα και κρυβόμαστε από τον εαυτό μας και τους άλλους. Η επαφή πονάει!

Πάκι μου...

2008-09-27T16:30:00.002+02:00

Έρχονται καμιά φορά τα όνειρα και με ταράζουν, μου θυμίζουν όσα ξεχνώ, όσα προσπαθώ να πετάξω για να νιώσω καλύτερα. Τέτοια όνειρα έρχονται στον ύπνο μου τελευταία, όνειρα που δημιουργούν απορίες, ελλείψεις, αγωνίες και άγχη. Πως διαχειρίζεται κανείς τα όνειρα; Πως τα αντιμετωπίζει; Μπορεί κάποιος να κατεβάσει απλά το διακόπτη όπως κάνουμε και κατά τη διάρκεια της μέρας; Είναι εφικτό;

Με καταδιώκουν τελευταία όνειρα χαμένα, όνειρα που στάθηκαν στο ξεκίνημά τους, όνειρα παιδικά…κι εφιάλτες, σημερινοί, αληθινοί εφιάλτες! Η μέρα λύτρωση, γεμάτη από το θόρυβο της πόλης, κρυμμένη πίσω από τη μάσκα της καθημερινότητας και της υποκρισίας. «Όλα καλά», η πιο κλασική απάντηση, η απόλυτη κάλυψη!

Θυμώνω, με μένα που δεν αντιδρώ, με μένα που τείνω να σταματήσω να τα κυνηγάω, θυμώνω που καμιά φορά συμβιβάζομαι. Που καμιά φορά με παίρνει η καθημερινότητα στην πλάτη και με σέρνει μαζί της.

Μέρες φθινοπωρινές, νύχτες υγρές, πιο κρύες, μέρες απολογισμού και ανασυγκρότησης, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω… Κι οι μέρες μικραίνουν, οι νύχτες κρυμμένες κάτω από χουχούλικες κουβέρτες, μαζί με τα όνειρα, να προσπαθούν να ζεσταθούν και να με ζεστάνουν…

Κι μετά έρχεσαι εσύ…και με παίρνεις αγκαλιά, με κοιτάζεις στα μάτια και μου χαμογελάς, μου θυμίζεις πια είμαι και γιατί είμαι…και χάνονται οι εφιάλτες και τρέχουν να κρυφτούν τα άγχη. Η Ηρεμία έρχεται και με ζεσταίνει, όπως με ζεσταίνει η φωνή σου όταν λες το όνομά μου. Δεν ξέρω αν σε έχω ευχαριστήσει για αυτό, για την αγάπη και την ηρεμία, για την πίστη και την εμπιστοσύνη.

Ήρθες σε μια περίοδο που δεν σε περίμενα, που είχα αποφασίσει να μείνω μόνη μου και να είμαι μόνο για μένα. Ήρθες και το φθινόπωρό μου έχει γίνει μια μαγική εποχή γεμάτη από την αρχή με όνειρα νέα και παλιά. Ήρθες και ξέρω και πάλι πια είμαι, με ξαναβρήκα και είμαι ολόκληρη!

Ξέρω πως είναι φορές που χάνομαι, φορές που κατεβάζω τα χέρια. Ένα χαμόγελό σου όμως είναι αρκετό για να μου ζεστάνει την καρδιά και να συνεχίσω. Ένα βλέμμα σου έχει τη δύναμη να με γεμίσει ενέργεια και όρεξη. Ένα βλέμμα σου... ακόμη κι όταν με πιάνει το φθινόπωρό μου…

Βροχή...

2008-08-31T19:31:00.000+02:00

Βροχή σήμερα, περίεργη χειμωνιάτικη βροχή, ψυχρή.

Άδεια βροχή, γκρίζα, χωρίς χαρά αυγουστιάτικη.

Μια βροχή μοναξιά, μια βροχή δάκρυα, μια βροχή αίμα.

Βροχή της πτώσης, της αποσύνθεσης, της απουσίας.

Κι εγώ εδώ, μέσα στις στάλες της να χάνομαι και να χάνω.

Να χάνω εσένα, να χάνω εμένα, να χάνω την ουσία.

Που πήγαν οι μπόρες που κυνηγούσα παιδί;

Αυτές οι ζεστές αυγουστιάτικες μπόρες, οι γεμάτες ενέργεια.

Αυτές που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός.

Τώρα, εδώ, «μεγάλωσες» μου λένε ακόμα κι οι βροχές.

Κι εγώ νιώθω ακόμη όπως τότε, δεν έχω αλλάξει.

Είμαι ακόμη παιδί, δεν αλλάζω, δεν θέλω!

Κι η βροχή να ουρλιάζει στα αφτιά μου «ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ»!

Δεν την ακούω, κλείνω τα παράθυρα, κλείνω τις πόρτες.

Σηκώνω και πάλι τα τείχη!

L'invitation au voyage

2008-08-29T22:29:00.001+02:00

Mon enfant, ma soeur,
Songe à la douceur
D'aller là-bas vivre ensemble !
Aimer à loisir,
Aimer et mourir
Au pays qui te ressemble !
Les soleils mouillés
De ces ciels brouillés
Pour mon esprit ont les charmes
Si mystérieux
De tes traîtres yeux,
Brillant à travers leurs larmes.

Là, tout n'est qu'ordre et beauté,
Luxe, calme et volupté.

Des meubles luisants,
Polis par les ans,
Décoreraient notre chambre ;
Les plus rares fleurs
Mêlant leurs odeurs
Aux vagues senteurs de l'ambre,
Les riches plafonds,
Les miroirs profonds,
La splendeur orientale,
Tout y parlerait
À l'âme en secret
Sa douce langue natale.

Là, tout n'est qu'ordre et beauté,
Luxe, calme et volupté.

Vois sur ces canaux
Dormir ces vaisseaux
Dont l'humeur est vagabonde ;
C'est pour assouvir
Ton moindre désir
Qu'ils viennent du bout du monde.
- Les soleils couchants
Revêtent les champs,
Les canaux, la ville entière,
D'hyacinthe et d'or ;
Le monde s'endort
Dans une chaude lumière.

Là, tout n'est qu'ordre et beauté,
Luxe, calme et volupté.

Charles Baudelaire
Les fleurs du mal

Καμιά φορά...

2008-08-11T10:43:00.003+02:00

«Καμιά φορά, λέω να αλλάξω ουρανό μα δεν υπάρχουν δρόμοι!» Λόγια ειπωμένα, λόγια εκφρασμένα μέσα από βλέμματα, λόγια που έμειναν μετέωρα, λόγια που επιστράφηκαν, μαζί με δώρα και συναισθήματα, μαζί με στιγμές και ταξίδια, μαζί με φιλιά και χάδια, μαζί με χρόνια από ένα «μαζί» που δεν έγινε ποτέ ολόκληρο.

Πόσο σκληρός μπορεί να γίνει κάποιος απλά και μόνο για να έχει τη χαρά του να πληγώσει κάποιον άλλο; Πόσο; Δύσκολη ερώτηση κι ακόμη πιο δύσκολη η απάντηση! Δεν υπάρχει λόγος πια, δεν υπάρχει ουσία, μόνο απουσία. Πιο το κέρδος; Πια η χαρά στην εκδίκηση; Πόσο κακό μπορεί να κάνει κάποιος απλά και μόνο για την ικανοποίηση του πόνου που προκαλεί;

Πράξεις άστοχες, ακατανόητες. Ένα τεράστιο «γιατί» πάνω από το κεφάλι μου με ακολουθεί όπου κι αν πάω. Γιατί; Μετά από τόσο καιρό; Δεν καταλαβαίνω, σοκάρομαι από την πράξη και μόνο! Τι έκανα για να το αξίζω;

Δεν υπάρχουν απαντήσεις, αν υπήρχαν θα τις είχαν ήδη βρει κι εγώ εδώ, με το «γιατί» για καπέλο. Μόνο που δεν με προστατεύει από τον ήλιο παρά μου προκαλεί πονοκέφαλο, μου βαραίνει τα βήματα. Τι να το κάνω; Πώς να το χειριστώ; Δεν μπορώ να αντιδράσω, δεν ξέρω πως αλλά κυρίως δεν ξέρω γιατί.

Εχω άνθρωπο...

2008-08-04T20:12:00.000+02:00

Η μνήμη…

2008-07-31T09:26:00.007+02:00

5/12/2007
Θυμάμαι το χαμόγελο στα μάτια σου,
Θυμάμαι τη μυρουδιά του κορμιού σου,
Θυμάμαι τη φωνή σου να λέει το όνομα μου,
Θυμάμαι το περπάτημα σου στις βόλτες μας,
Θυμάμαι τον τρόπο που έγερνες το κεφάλι όταν μου γελούσες,
Θυμάμαι τον τρόπο που κάπνιζες το τσιγάρο σου.
Θυμάμαι που με κοιτάζεις στα μάτια,
Θυμάμαι να μου λες «δεν σ’ αγαπώ, σ’ αγαπάω»,
Στον κόσμο μου, ήσουν η ομορφιά μου,
Αλλά είμαι εδώ μόνη μου…
Χωρίς εσένα!

Μικρές ιστορίες

2008-07-29T20:40:00.003+02:00

5/12/2007
Τα γεγονότα
- Τι θα γίνει ρε Λίτσα, θα μου πεις; Γιατί με κουβάλησες εδώ τέτοια ώρα
- Κοίταξε Γιώργο, αυτό που θέλω να σου πω είναι λίγο περίεργο και δεν ξέρω πως θα το πάρεις.
- Λέγε ρε μωράκι μου και πρέπει να γυρίσω στο σπίτι. Υποσχέθηκα στη γυναίκα και τα παιδιά μου να τους πάω για φαγητό.
- Τους αφορά κι αυτούς, κατά έναν τρόπο.
- Τι θέλεις να πεις;
- Κοίταξε, είναι αλήθεια πως όταν σε γνώρισα με συνεπήρες τόσο που δεν υπολόγιζα τη γυναίκα και τα παιδιά σου, ήθελα μόνο να ζω τον έρωτα μαζί σου.
-Ξέρεις πως δεν μπορώ να σου δώσω τίποτα περισσότερο. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά, την οικογένεια μου δεν θέλω να τη διαλύσω.
- Το ξέρω, δεν σου ζητάω κάτι τέτοιο. Βασικά, αυτό που θέλω να σου πω είναι πως είμαι πολύ ερωτευμένη
- Κι εγώ σε γουστάρω μωρό μου και το ξέρεις, αλλά…
- Όχι ρε Γιώργο, δεν κατάλαβες, δεν είμαι πια ερωτευμένη μαζί σου.
- Τι εννοείς;
- Αυτό που καταλαβαίνεις! Γνώρισα έναν άνθρωπο που μου άλλαξε τη ζωή.
- Δηλαδή τι; Είναι καλύτερος από μένα;
- Μη θυμώνεις. Δεν μπορώ να σας συγκρίνω, είναι τελείως διαφορετικός. Τρυφερός, γεμάτος κατανόηση και αγάπη, ερωτικός…
- Κι εγώ δεν είμαι όλα αυτά; Δεν είμαι ερωτικός εγώ; Που κάθε φορά που το κάνουμε λες τον δεσπότη Παναγιώτη!
- Μωρό μου μην ταράζεσαι. Δεν είπα πως δεν περάσαμε καλά μαζί, Απλά σου είπα, αυτός ο άνθρωπος είναι διαφορετικός. Και είμαι κι εγώ διαφορετική μαζί του. Νιώθω για πρώτη φορά ολόκληρη!
- Τι έγινε; Σου έταξε γάμους και λουλούδια;
- Όχι ρε συ Γιώργο: Άλλωστε είναι παντρεμένος.
- Τότε γιατί αυτός κι όχι εγώ; Ή μήπως περιμένεις πως αυτός θα παρατήσει την οικογένειά του για χάρη σου; Γιατί δεν πρόκειται να το κάνει και το ξέρεις.
- Κάνεις λάθος: Σήμερα κιόλας θα ζητήσει διαζύγιο! Καιρό τώρα υπήρχε πρόβλημα στο γάμο του.
- Καλά μην τα πιστεύεις αυτά! Μην ξεχνάς κι εγώ τα ίδια σου έλεγα!
- Είναι διαφορετικά σου λέω τα πράγματα!
- Και πότε τον γνώρισες τον λεγάμενο;
- Τον λεγάμενο; Χα! Γυναίκα είναι μωρό μου! Η γυναίκα σου!!!

Η άποψή του
- Κουράγιο ρε συ Γιώργο, κουράγιο.
- Άσε με ρε φίλε, τι κουράγιο μου λες; Πώς να κάνω κουράγιο μετά από αυτό; Καταλαβαίνεις τι μου έκαναν οι παλιοκαργιόλες; Κι άντε από τη Λίτσα να το καταλάβω. Αλλά η Μαρία; Η Μαρία ρε μαλάκα που πέρα από τα κλασικά στο κρεβάτι δεν μπορούσα να της ζητήσω τίποτα; Να με κερατώσει και μάλιστα με γκόμενα; Να με παρατήσει για μια γυναίκα; Θα τρελαθώ ρε μαλάκα! Και στο κάτω κάτω εγώ τι έκανα; Ότι κάνουν όλοι οι παντρεμένοι! Είχα γκόμενα! Και; Ο πρώτος είμαι ή ο τελευταίος που κερατώνει τη γυναίκα του; Κι απορώ που δεν καταλαβαίνουν πως για μας τους άντρες άλλο είναι το πήδημα κι άλλο η γυναίκα μας. Άντρες είμαστε το κάτω κάτω ρε συ κι έχουμε ανάγκη να ξενοπηδάμε που και που. Δεν είναι δα και τόσο φοβερό. Άλλωστε θα έπρεπε να το καταλαβαίνουν οι γυναίκες πως για μας το σεξ είναι μια φυσική ανάγκη! Δεν μπορώ να το χωνέψω ρε μαλάκα! Πότε συναντήθηκαν, πως γνωρίστηκαν, τι έγινε, ούτε που κατάλαβα! Η πουτάνα η Μαρία με παράτησε με δύο παιδιά για μια γκόμενα ρε συ! Κάτω από τη μύτη μου ρε μαλάκα κι ούτε που το πήρα χαμπάρι! Άσε που έχω γίνει ρόμπα σε όλο τον κόσμο! Ρε, το καταλαβαίνεις; Με παράτησε για μια γυναίκα! Χίλιες φορές να με κεράτωνε με κανέναν πιτσιρικά παρά αυτό το ξεφτιλίκι! Πουτάνες ρε! Όλες τους!!
- Δίκιο έχεις ρε συ Γιώργο, σε καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα. Αφού τα ξέρεις, καριόλες είναι όλες τους!!!

Αλλη μια μέρα...

2008-07-28T21:14:00.001+02:00

Άλλη μια μέρα μαζί,
Άλλη μια μέρα γεμάτη από σένα,
Γεμάτη από χαμόγελο, από παρουσία,
Δεν σε περίμενα κι όμως ήρθες,
Αλλού σε έψαχνα κι αλλού με βρήκες,
Ήρθες και γέμισα, ήρθες και γέλασα,
Μου ξύπνησες αισθήσεις ξεχασμένες,
Μου θύμησες χαρές λησμονημένες,
Έμαθα πάλι από την αρχή
Πως είναι το μαζί,
Πως είναι το καλά, πως είναι η χαρά,
Μαζί σου έμαθα από την αρχή,
Να βλέπω χρώματα μες στη βροχή,
Να περπατάω και να βλέπω ομορφιά
Να σε κοιτάω και να βλέπω συντροφιά…

Kαλοκαίρι...

2008-07-22T20:09:00.003+02:00

Καλοκαίρι και πάλι,
Καλοκαίρι καινούριο,
Καλοκαίρι μουσικό,
Καλοκαίρι γεμάτο χρώματα,
Καλοκαίρι με φτερά απλωμένα,
Καλοκαίρι γεμάτο αγκαλιές και χορούς,
Καλοκαίρι ζεστό και χουχούλικο,
Καλοκαίρι στην αγκαλιά σου,
Καλοκαίρι στα χάδια σου,
Καλοκαίρι…

Αρχή;

2008-07-06T10:26:00.002+02:00

Αρχή, πάλι, ιδέα δεν έχω!
Αγωνία…Ναι!
Πάνω από το τηλέφωνο, για μια φωνή.
Μια χροιά που θα φτιάξει τη διάθεση;
Μπορεί!
Μετά από καιρό πόθος και ζήλια!
Πείνα και δίψα.
Για ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο!
Πάλι! Η ώρα δεν περνάει,
Η αναμονή βαριά,
Η αγωνία ασήκωτη,
Ναι; Όχι; Γιατί;
Κι αν ναι τι;
Μπορώ; Μπορείς;
Μπορούμε;
Το ήθελα! Το έτρεμα!
Και τώρα; Τι; Πως;

Ψάχνω σπίτι :)

2008-06-07T10:01:00.001+02:00

Καλημέρα σας,
είμαι το Νιά και ψάχνω να βρω ένα φίλο για να με πάρει στο σπίτι του και να του γουργουρίζω. Είμαι 6 μηνών και για την ώρα με φροντίζει μια φίλη που όμως δεν μπορεί να με κρατήσει. Είμαι χαδιάρικο, παιχνιδιάρικο και τρυφερό, ίσως και λίγο φοβησμένο. Μόλις όμως εμπιστευτώ είναι όλα οκ! :)

Ήρθαν οι μέρες …!

2008-05-16T21:43:00.002+02:00

Ήρθαν οι μέρες που είναι γαλάζιες και φωτεινές,
Ήρθαν οι μέρες που η φωνή σου δεν ψιθυρίζει στο κεφάλι μου,
Ήρθαν οι μέρες που νιώθω δυνατή και ικανή για όλα,
Ήρθαν οι μέρες που τα μάτια σου δεν κλείνουν το δρόμο μου,
Ήρθαν οι μέρες που δε σ’ αναζητώ στα όνειρά μου,
Ήρθαν οι μέρες που δε με στοιχειώνεις πια,
Ήρθαν οι μέρες που δε σε ψάχνω στα στενά της Αθήνας,
Ήρθαν οι μέρες που δεν αγωνιώ μήπως σε δω μπροστά μου,
Ήρθαν οι μέρες που είμαι «εγώ»,
Ήρθαν οι μέρες που ο ήλιος μου χαϊδεύει το πρόσωπο,
Ήρθαν οι μέρες που χαμογελάω και πάλι,
Ήρθαν οι μέρες που ζω από την αρχή.
Ήρθαν οι μέρες …!

10/5/2008!

2008-05-16T21:33:00.002+02:00

Δεν νιώθω τίποτα, μόνο κενό, άδειασα!
Η ανάσα μου δύσκολη, με κουράζει.
Στα πνευμόνια μου δεν μπαίνει αέρας,
το οξυγόνο δεν μου φτάνει, άδειασα.
Μια τρύπα έχω αντί για καρδιά,
Μια πελώρια τρύπα χάσκει στο στέρνο μου,
Άδειασα. Χωρίς ουσία προσπαθώ να ανασάνω.
Χωρίς νόημα προσπαθώ να δουλέψω.
Χωρίς νόημα προχωράω και δεν χωράω πουθενά.
Χωρίς νόημα κρύβομαι στο καβούκι μου,
Χωρίς νόημα ανοίγω το ψυγείο,
Χωρίς νόημα μιλάω στο τηλέφωνο.
Χωρίς νόημα. Άδειασα!

Λόγια...

2008-05-04T15:53:00.003+02:00

Λέξεις!
Μόνο λόγια, προτάσεις,
ήχοι που βγαίνουν από το στόμα χωρίς καμία σημασία,
χωρίς ουσία,
λέξεις για τις λέξεις,
άχρωμες, άοσμες, ανούσιες.
Λέξεις!
Γεμάτες χρώματα, μελωδίες,
να κρύψουν το ψέμα, να κρύψουν την ουσία.
Λέξεις!
Μάσκες κρυμμένες στα λόγια,
προσωπα κρυμμένα στις μάσκες.
Λέξεις!
Αχρηστη επικοινωνία,
χωρίς λόγια, χωρίς σημασία.
Λέξεις!
Με κούρασαν, τις πίστεψα, βαρέθηκα!

Ελπίδα

2008-04-23T20:33:00.002+02:00

Κάθε μέρα την ψάχνω, να πιαστώ πάνω της,
Κάθε μέρα τη χάνω κι αγωνίζομαι,
Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα
Τρέχω πίσω της και φεύγω μακριά της
Για χάρη της συνεχίζω, εξαιτίας της παραιτούμαι
Κι αυτή πάντα τόσο κοντά και τόσο άπιαστη,
Τόσο μακριά και τόσο δίπλα μου,
Χωρίς αυτή δεν ζω, τη χάνω και πνίγομαι,
Τη νιώθω να φεύγει και πνίγομαι,
Τρέχω πίσω της σαν παιδί πίσω απ’ τη μπάλα του,
Τρέχω, την κυνηγάω κι όλο τη χάνω
Κι όλο τη βρίσκω κι όλο μου γλιστρά,
Δίνει νόημα στη ζωή μου, δε ζητάει τίποτε
Κι όμως δεν είναι πάντα δίπλα μου,
Δεν με κρατάει από το χέρι όταν φοβάμαι,
Τότε είναι που τη χάνω, τότε είναι που χάνομαι
Που δεν βλέπω πια φως παρά μόνο σκοτάδι.
Μα ο ήλιος βγαίνει κάθε πρωί κι αυτή γυρίζει
Μου χαμογελάει κι αρχίζουμε πάλι από την αρχή…

Λέξεις…

2008-04-13T10:47:00.003+02:00

Λέξεις σκόρπιες, μόνες, χορεύουν στο κεφάλι μου, δεν ξέρω τι να τις κάνω! Δεν μπορώ να τις βάλω σε μια σειρά, μετακινούνται συνέχεια, δεν τις προλαβάινω…Θέλω να τις πιάσω, να τις συντάξω, να βγάλουν νόημα, να καταλάβω επιτέλους τι είναι αυτό που φωνάζουν τόσο καιρό μέσα στο κεφάλι μου.

Άλλες τραγουδούν, άλλες χορεύουν, άλλες είναι χρωματιστές, άλλες μελωδικές. Με ποιον τρόπο να τις φτάσω; Πως θα καταφέρω να τις φέρω κοντά μου, να μου πουν κι εμένα αυτή την ιστορία που έχουν πει τόσες και τόσες φορές στα όνειρά μου, αυτά που το πρωί δεν θυμάμαι…

Και το θέλω, το θέλω πολύ να τις πλησιάσω, έχω τόσες ερωτήσεις να κάνω, τόσες απορίες να λύσω…ας τις σταματήσει κάποιος, ή ας μου πει πώς να τις φέρω κοντά μου, πώς να τις κάνω να μου μιλήσουν, να μου εξηγήσουν, να μου δώσουν απαντήσεις στα τόσα «γιατί» μου.

Φωνές γεμάτες, φωνές ασυνάρτητες, φωνές…γέμισε το κεφάλι μου από αυτές: «τρέξε, πρόλαβε, δούλεψε, μην αντιμιλάς, μην φωνάζεις, μην αντιστέκεσαι. Έτσι είναι η ζωή! Δεν μπορείς να έχεις ότι θέλεις, δεν είσαι όπως οι άλλοι!»

Για αυτό ψάχνω τις λέξεις μου, να τις βάλω στις θέση τους και μαζί με αυτές θα βάλω στη θέση τους και όλους αυτούς που μου λένε τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω. Τι μπορώ και τι δεν μπορώ να λέω. Γιατί τα πάντα τα μπορώ. Όλα τα μπορώ. Και κανείς δεν είναι σε θέση να μου βάλει όρια!

Κι όταν καταφέρω να μαζέψω τις λέξεις μου, θα χορέψω μαζί τους, θα βρω και πάλι τη φωνή μου. Γιατί χωρίς αυτές δεν έχω φωνή. Έχω μόνο ήχους άηχους. Οι λέξεις μου είναι κάπου εκεί και περιμένουν να πιαστούμε αγκαλιά και να πούμε ιστορίες, να τραγουδήσουμε τραγούδια που δεν έχουν ξαναειπωθεί. Να περιγράψουμε το χρώμα του κυριακάτικου ήλιου και τις φωνές των παιδιών στις αλάνες.

Ώρες ώρες νιώθω πως τις χάνω, πως κρύβονται κι η φωνή μου χάνεται μαζί τους κι έπειτα τις ξαναβρίσκω στους φίλους μου, στις αγκαλιές και τα γέλια, αλλά τότε είναι οι καρδιές που μιλάνε και πάλι δεν μπορώ να τις βάλω σε σειρά. Τρέχω πίσω τους, δεν τις προλαβαίνω, όλο μου ξεφεύγουν. Είναι φορές που νιώθω πως με κοροϊδεύουν, πως παίζουν μαζί μου κι είναι φορές που έρχονται και με πιάνουν από το χέρι, που με οδηγούν μόνες τους στο μονοπάτι τους κι εγώ απλά ακολουθώ.

Edgar Alan Poe "The Raven"

2008-03-06T20:40:00.002+02:00

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door. *
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more."

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore -
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more."

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you" - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore!"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!" -
Merely this, and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more."

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning - little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered, "other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore
Of 'Never - nevermore'."

But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
Meant in croaking "Nevermore."

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee - by these angels he hath sent thee
Respite - respite and nepenthe, from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked, upstarting -
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted - nevermore!

Παρά το κρύο...

2008-02-14T13:57:00.002+02:00

Σπλιτς - σπλατς!

2008-02-13T19:34:00.003+02:00

Και τώρα στα βαθιά, κολυμπάω, δεν ξέρω τι στυλ, νιώθω υπέροχα όμως μέσα στο νερό. Δεν έχω σκεφτεί τα σκυλόψαρα, ούτε έχω κοιτάξει για τη στεριά. Κολυμπάω κι ελπίζω πως μέχρι να αρχίσω να κουράζομαι θα την έχω βρει και θα την αγγίζω σχεδόν.
Πάντα είχα καλές αντοχές, ας ελπίσουμε λοιπόν πως δεν θα με προδώσουν σε αυτή τη φάση. Γιατί ειδικά τώρα πρέπει να φτάσω στη στεριά κι όχι σε οποιαδήποτε, αλλά σε αυτή που έχω ονειρευτεί, σε αυτή που έχω βάλει απέναντί μου με σκοπό να τη φτάσω, την ώρα που αποφάσησα να βουτήξω.
Νιώθω γεμάτη όμως, χαρούμενη, δυνατή. Τώρα νιώθω πως θα φτάσω. Οχι ότι έχω σταματήσει να φοβάμαι. Σίγουρα ο φόβος είναι υπαρκτός, μόνο που τώρα είναι σύντροφος, σύμμαχος. Με κρατάει στην επιφάνεια όπως η μάνα που κρατάει το παιδί της, βάζοντας το χέρι της στην κοιλιά του, μέσα στη θάλασσα μαθαίνοντάς το να κολυμπάει.
Φίλος μου ο φόβος λοιπόν σ'αυτή τη φάση κι η στεριά μου εκεί, απέναντι, δεν τη βλέπω με τα μάτια μου, την έχω δει στα όνειρά μου και ξέρω πως να τη φτάσω. Κολυμπάω και το νερό δεν είναι καν κρύο, είναι χλυαρό και φιλόξενο. Τώρα δεν έχω παρά να κουνήσω τα χέρια και τα πόδια μου. Σπλιτς - σπλατς!

Μπροστά στον καθρεύτη

2008-01-24T10:41:00.000+02:00

Φοβάμαι σου λέω!
Δεν το καταλαβαίνεις;
Μη μου γελάς σαν χαζό.
Φοβάμαι κι εσύ γελάς;
Ηρθε η ώρα για το άλμα
κι εμένα μου' χουν κοπεί τα πόδια.
Κι όλοι με περνούν για χαλαρή και άνετη.
Φοβάμαι, τρέμω.
Μπορώ; Δεν μπορώ;
Θα με βάλω σε τάξη;
Θα νικήσω τον Δαίμονα;
Θα σταθώ ή θα βουλιάξω;
Μη γελάς σου λέω!
Δε με ξεγελάς εμένα!
Αυτά τα χαλαρά στους άλλους.
Εγώ σε ξέρω. Φοβάσαι όσο κι εγώ
κι ας προσπαθείς να το κρύψεις.
Φοβάσαι κι εσύ όσο κι εγώ...
φοβάσαι... είσαι εγώ.

Φοβήθηκες;

2008-01-08T21:50:00.000+02:00

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2008-01-03T19:12:00.000+02:00

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ανέβασα κάτι και είναι αλήθεια πως μου έλειψε πολύ, θα προσπαθήσω να είμαι πιο συνεπής φέτος :ρ
Καλή χρονιά σε όλους. Χρωματιστή σαν ουράνιο τόξο, μοσχομυριστή σαν κουλουράκι, απαλή σαν λούτρινο, μελωδική σαν τα κύμματα και ζωντανή σαν ένα πιτσιρίκι υπερκινητικό!!!

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

2007-11-13T19:18:00.000+02:00

ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΧΕΠΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
ΝΟΣΗΛΕΥΕΤΑΙ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 6 ΕΤΩΝ ΜΕ ΟΞΕΙΑ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ.
ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΔΟΤΕΣ ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΩΝ.
Η ΟΜΑΔΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΒ+ (ΡΕΖΟΥΣ ΘΕΤΙΚΟ) .
ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΙΜΑ
για ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΧΕΠΑ ( παιδο-ογκολογικό ) (2310 993506 & 2310 993944)
.
ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ, ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ,
ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΔΗΜΗΤΡΗ
ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ, ΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ, ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ.....
ΑΣ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ, ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ, ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ......

Au lecteur

2007-11-06T11:55:00.000+02:00

La sottise, l'erreur, le péché, la lésine,
Occupent nos esprits et travaillent nos corps,
Et nous alimentons nos aimables remords,
Comme les mendiants nourrissent leur vermine.

Nos péchés sont têtus, nos repentirs sont lâches ;
Nous nous faisons payer grassement nos aveux,
Et nous rentrons gaiement dans le chemin bourbeux,
Croyant par de vils pleurs laver toutes nos taches.

Sur l'oreiller du mal c'est Satan Trismégiste
Qui berce longuement notre esprit enchanté,
Et le riche métal de notre volonté
Est tout vaporisé par ce savant chimiste.

C'est le diable qui tient les fils qui nous remuent !
Aux objets répugnants nous trouvons des appas ;
Chaque jour vers l'enfer nous descendons d'un pas,
Sans horreur, à travers des ténèbres qui puent.

Ainsi qu'un débauché pauvre qui baise et mange
Le sein martyrisé d'une antique catin,
Nous volons au passage un plaisir clandestin
Que nous pressons bien fort comme une vieille orange.

Serré, fourmillant, comme un million d'helminthes,
Dans nos cerveaux ribote un peuple de démons,
Et, quand nous respirons, la mort dans nos poumons
Descend, fleuve invisible, avec de sourdes plaintes.

Si le viol, le poison, le poignard, l'incendie,
N'ont pas encor brodé de leurs plaisants dessins
Le canevas banal de nos piteux destins,
C'est que notre âme, hélas ! N'est pas assez hardie.

Mais parmi les chacals, les panthères, les lices,
Les singes, les scorpions, les vautours, les serpents,
Les monstres glapissants, hurlants, grognants, rampants,
Dans la ménagerie infâme de nos vices,

Il en est un plus laid, plus méchant, plus immonde !
Quoiqu'il ne pousse ni grands gestes ni grands cris,
Il ferait volontiers de la terre un débris
Et dans un bâillement avalerait le monde ;

C'est l'ennui ! - l'œil chargé d'un pleur involontaire,
Il rêve d'échafauds en fumant son houka.
Tu le connais, lecteur, ce monstre délicat,
Hypocrite lecteur, - mon semblable, - mon frère !

Charles Baudelaire
Les fleurs du mal

Ο φάρος...

2007-11-03T10:31:00.000+02:00

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι, και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου,
και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα,
τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Sara Kane "Crave"

2007-10-25T18:25:00.000+02:00

Και τρέχαμε στις αλάνες
Και χτυπούσαμε τα γόνατά μας
Και παίζαμε κυνηγητό
Και παίζαμε ξύλο
Και κάναμε ομάδες
Και μαλώναμε με τους άλλους
Και κουβεντιάζαμε μέχρι να νυχτώσει
Και φοβόμασταν να πάμε σπίτια μας
Και είχαμε απίστευτα προβλήματα
Και δεν είχαμε καθόλου προβλήματα
Και τρέχαμε στην βροχή
Κι αρρωσταίναμε από τη βροχή
Και πηγαίναμε για μπάνιο
Και δεν μας άφηναν έξω μέχρι αργά
Και γελούσαμε πολύ
Και κλαίγαμε εύκολα
Και τραγουδούσαμε πολύ
Και λυπόμασταν πολύ
Κι αγαπιόμασταν τα καλοκαίρια
Και χωρίζαμε τους χειμώνες
Και ξαναγαπιόμασταν τα καλοκαίρια
Και ξαναχωρίζαμε τους χειμώνες
Και γυρνούσαμε γύρω από τον εαυτό μας μέχρι να ζαλιστούμε
ΚΑΙ ΖΟΥΣΑΜΕ, ΖΟΥΣΑΜΕ, ΖΟΥΣΑΜΕ!

Προτάσεις αφορμές.

2007-10-20T09:03:00.000+02:00

Σε χαζεύω για άλλη μια φορά, τα μάτια σου έχουν τη σιωπή τους και φοβάμαι, την τρέμω αυτή τους τη σιωπή, τώρα περισσότερο από ποτέ, απόψε που είναι η τελευταία μας νύχτα.
Οι ώρες κατεβαίνουν ανάβοντας τ' αστέρια κι εγώ δεν θέλω να κοιμηθώ, θέλω να περάσω τη νύχτα αποτυπώνοντας το πρόσωπό σου στο μυαλό μου, στην καρδιά μου. Ξέρω πως ότι κι αν γίνει κρατάω την καρδιά σου, την κρατάω μέσα στην καρδιά μου. Οι ώρες περνούν και διώχνω τον ύπνο, απόψε θέλω να μείνω άγρυπνη δίπλα σου. Η πόλη ξυπνά μ' ένα τραγούδι στα χείλη, σου λέω καλημέρα, στο βλέμμα σου ηχεί η χαρά, ανοίγω το παράθυρο στη μέρα. Το πρώτο πράγμα που είδα ήταν καθαρός αέρας.

Φόνος

2007-09-26T14:17:00.000+02:00

Βροχή μαύρη, παγωμένη, ξένη,
Ανυπόφορη, βαριά μυρουδιά μούχλας,
Εκλεισαν οι πόρτες,
Σέρνονται τα όνειρα.
Δύσκολο ν’αγαπάς,
Εύκολο να απογοητεύσαι,
Συντριπτική η πτώση,
Ακαριαίος ο θάνατος.

Εσερνε τα βήματα της από δωμάτιο σε δωμάτιο, δεν μπορούσε να το χωνέψει! Δεν ήταν δυνατόν, αυτός ο άνθρωπος, ο άνθρωπός της να έκανε κάτι τέτοιο. Δεν μπορεί, κάποια άλλη εξήγηση θα υπήρχε!
Τον είχε θαυμάσει από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους. Ενας άνθρωπος που συνδύαζε την καρδιά με το μυαλό, ένας άνθρωπος που πρώτα σκεφτόταν το γενικότερο καλό και μετά τον εαυτό του. Αυτή τουλάχιστον έτσι ένιωθε.
Κάποια στιγμή η σχέση τους έγινε πραγματικότητα, ένιωθε να πετάει σ’ενα ροζ κύμα ευτυχίας. Πόση ηρεμία κι αγάπη ένιωθε, πόση απόλαυση κι ευγνωμοσύνη. Δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι είχαν βρεθεί κι είχαν δέσει μ’εναν τρόπο σπάνιο, είχαν νιώσει ότι βρήκαν αυτό που έψαχναν. Αυτή τουλάχιστον έτσι ένιωθε.
Τα χρόνια περνούσαν με πολλά σκαμπανεβάσματα, είναι δύσκολο να συμβιώνουν δύο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, τα καταφερναν όμως κι έβγαιναν από κάθε εμπόδιο μιας και όσο πέρναγε ο καιρός τόσο περισσότερο ένιωθαν πων ήταν ο ένας για τον άλλο. Αυτή τουλάχιστον έτσι ένιωθε.
Μέχρι τη μέρα που ο άνθρωπός της τράβηξε το μαχαίρι και τη χαράκωσε, μέχρι τη μέρα που με μια του φράση διέγραψε τα τόσα χρόνια κοινής τους ζωής. Ενα ψέμα ήταν γι’αυτόν, μια μονόπλευρη σχέση, μια σχέση χωρίς κατανόηση. Αυτός τουλάχιστον έτσι ένιωθε.
Εσερνε τα βήματα της από δωμάτιο σε δωμάτιο, δεν μπορούσε να το χωνέψει! Δεν ήταν δυνατόν, αυτός ο άνθρωπος, ο άνθρωπός της να έκανε κάτι τέτοιο. Δεν μπορεί, κάποια άλλη εξήγηση θα υπήρχε!
Τα λόγια του δεν την άφηναν σε ησυχία, ψέμα, έλλειψη κατανόησης, ψέμα...Δεν είχε ξανανιώσει τέτοια προδοσία, τέτοια απογοήτευση...μια αντίδραση...τον σκότωσε!

Ωρα για προσωπική δράση!

2007-08-29T08:10:00.001+02:00

Καλή η αγανάκτηση και η οργή αλλά θα πρέπει να δράσουμε και ουσιαστικά.
Οι ανάγκες των ανθρώπων είναι τεράστιες. Πρέπει όλοι μας να δράσουμε και να κάνουμε ότι καλίτερο μπορούμε. Την Κυριακή 2/9 στις 10:00 το πρωί θα ξεκινήσουμε για την Πελοπόνησο. Θα μεταφέρουμε τρόφημα και ρουχισμό. Οι ανάγκες είναι για ζυμαρικά, ρύζι, γάλα κονσέρβες και νερό. Σε ότι αφορά τον ρουχισμό χρειάζονται ρούχα και κλινοσκεπάσματα. Επίσης μαγειρικά σκεύη σε καλή κατάσταση. Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε με tinataz40@hotmail.com kai iraliv@hotmail.com

Όμορφος κόσμος...

2007-08-28T14:55:00.000+02:00

Σιωπή, αμήλικτος ήχος, επικίνδυνη απειλή.
Σιωπή ματωμένη, σιωπή κομματιασμένη, καρβουνιασμένη,
Ατέλειωτη σιωπή. Λόγια βουβά που πλημμυρίζουν τα μάτια,
Λόγια άχρωμα που δεν φτάνουν στα αφτιά, λόγια μικρά,
Ανύμπορα, λόγια ανείπωτα.
Χέρια γρδαρμένα, δουλεμένα, στάζουν τον πόνο και την οργή.
Πρόσωπα καπνισμένα, μάτια κόκκινα από το κλάμα, από την καπνιά
Μάτια χαμένα, απορημένα, μάτια απαρηγόρητα.
Παιδιά μουτζουρωμένα, κλαμμένα, μόνα,
Παιδιά άστεγα, πεινασμένα, ταλαιπωρημένα,
Παιδιά αγέλαστα, γερασμένα, χωρίς ελπίδα παιδιά.

Υπάρχει ανάγκη

2007-08-27T22:05:00.000+02:00

Υπάρχει ανάγκη!
Κάνουμε έκκληση σε όλους εσάς σε μια προσπάθεια συλλογικής κινητοποίησης για την στήριξη των πληγέντων από τις πρόσφατες πυρκαγιές στη χώρα μας.
Υπάρχει ανάγκη!
Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός έχει από την πρώτη στιγμή δραστηριοποιηθεί με τα Σώματα Εθελοντών Σαμαρειτών Διασωστών και ενεργοποιώντας το εκτενές δίκτυό του που στηρίζει και πραγματοποιεί το πολύπλευρο ανθρωπιστικό έργο του.
Βοήθησε κι εσύ το έργο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού συμμετέχοντας με υλική βοήθεια ή εθελοντική εργασία στη δράση του για τη βοήθεια και υποστήριξη των πυροπλήκτων συνανθρώπων μας όσο υπάρχουν άνθρωποι.
Η προσφορά αλληλεγγύης και ανθρωπιστικής βοήθειας προς τον συνάνθρωπο είναι υπόθεση όλων μας.
Για την προσφορά υλικής βοήθειας (ρουχισμό, φάρμακα, τρόφιμα κλπ) επικοινωνήστε στο τηλέφωνο 210 5147300.
Για την προσφορά εθελοντικής εργασίας απευθυνθείτε στο 210 3603449.

Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός
http://www.redcross.gr/default.asp?pid=40&la=1&artId=1

Για περάστε...

2007-08-27T00:06:00.000+02:00

http://apoxi.blogspot.com/2007/08/blog-post.html

Καθημερινή 26/8/2007

2007-08-26T22:41:00.000+02:00

Εγκλημα διακομματικό

Της Ιωαννας Καρυστιανη*
Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται. Μάθαμε τη γεωγραφία του αφανισμού. Ακούσαμε τηλεδημοσιογράφους να ενθαρρύνουν τη δυστυχία του κόσμου. Ακούμε πολιτικούς συγκλονισμένους από τις ανθρώπινες απώλειες. Δε μας αρκεί. Η καταστροφή δεν εξιλεώνεται με το βαρύ πένθος, ούτε με την επούλωση των πληγών. Πολιτικοί και πολίτες πρέπει να γυρίσουμε αμέσως τη σελίδα και να βάλουμε τη χώρα σε τροχιά σοβαρότητας.
Με τόσους νεκρούς, με καμένη την Πελοπόννησο, και μισοκαμένες πολλές ακόμη περιοχές της Ελλάδας, δεν με ενδιαφέρουν πια οι εκλογές και το χειρότερο, δεν εμπιστεύομαι περισσότερο κάποιο κόμμα, ότι μπορεί να σώσει ό,τι απομένει και να δρομολογήσει θαρραλέες πρωτοβουλίες για το μέλλον. Το έγκλημα είναι διαχρονικό και διακομματικό και λέγεται ανοχή και παράδοση σε συμφέροντα μεγάλα ή μικρά. Να μη δω λοιπόν, κανένα τηλεοπτικό σποτ, που να ποντάρει στα εκλογικά ταμεία. Φοβάμαι ότι η φωτιά τρομάζει τους πολίτες, αλλά οι πολιτικοί τρομάζουν κυρίως με το πολιτικό κόστος. Ξέρουμε τους υπεύθυνους και δεν πρέπει να τους χαριστούμε.
Αλλά τώρα, προέχει να πάρουμε κουράγιο από μια γενναία απόφαση της Πολιτείας. Ισως μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας είναι η μόνη λύση για να αναλάβουν τα κόμματα από κοινού και άμεσα την ευθύνη της αλλαγής του νομοθετικού πλαισίου, με τα χιλιάδες παραθυράκια που μπάζουν φωτιά. Τέρμα οι ύποπτοι οικοδομικοί συνεταιρισμοί, τέρμα οι αυθαίρετες βίλες, τέρμα τα νταμάρια και τα μπαζωμένα ρέματα, τέρμα τα πολιτικά παιχνίδια με τις υπηρεσίες. Θα είναι η ελάχιστη οφειλή στη μνήμη όσων χάθηκαν. Και μια απόδειξη που τόσο την έχουμε ανάγκη, ότι επιτέλους βάζουν το δημόσιο συμφέρον πάνω από το παραταξιακό.

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!

2007-08-26T20:03:00.001+02:00

Οτι και να πει κανείς είναι λίγο!

Δεν υπάρχει όχι απλά κράτος αλλά ούτε και άνθρωποι! Γιατί αν οι πολιτικοί ήταν έστω και λιγάκι άνθρωποι θα είχαν κάνει κάτι, έστω κάτι για να μη φτάσουμε να κλαίμε για 60 ανθρώπους, για να μη φτάσουμε να κλαίμε μια χώρα κατακαμμένη!! Ελεος πια!! Δεν υπάρχει άλλη αντοχή, ούτε ανοχή, καμιά δικαιολογία!!! Δεν φτάνουν τα λόγια, δεν φτάνει η οργή, δεν φτάνουν τα δάκρυα!!! Μόνο αν αντιδράσουμε μπορεί να καταφέρουμε κάτι, όχι πια σαν τα πρόβατα στις εκλογές (στη σφαγή)! Δεν ξέρω τι μπορώ να πω, πόσο δυνατά να φωνάξω για να ακουστώ! Η οργή δεν ξεχειλίζει απλά, έγινε ποτάμι και με πνίγει!

Καλοκαιρινά ταξίδια

2007-08-06T19:06:00.000+02:00

Επιτέλους ησυχία, ένα βιβλίο στο χέρι και με αργά βήματα στην χουχουλιαστή πολυθρόνα, την ειδική για άνετο και απολαυστικό διάβασμα. Μετά από καιρό έχω την πολυτέλεια να χωθώ στην αγαπημένη μου πολυθρόνα για να ακολουθήσω τα χνάρια ενός ήρωα, να γευτώ ότι γεύεται, να αγγίξω ότι αγγίζει. Είναι αυτές οι φορές που δεν έχει σημασία τι γίνεται στον πραγματικό κόσμο, το μυαλό μου μένει στον ήρωα του βιβλίου που διαβάζω ακόμη κι όταν δουλεύω.
Τώρα όμως είναι η απόλυτη απόλαυση, τα τσιγάρα μου δίπλα μου, η κούπα με τον αχνιστό καφέ, το τασάκι…όλα σε απόσταση τεντώματος του χεριού. Τα τηλέφωνα κατεβασμένα! Επιτέλους, ώρα για ταξίδια!
Όλη τη γη έχω γυρίσει έτσι, πότε παρέα μ’έναν καπετάνιο, πότε παρέα με έναν μάγο, πότε στη ράχη ενός άλμπατρος…Τα πιο όμορφα ταξίδια μου τα έχω κάνει μέσα από τα βιβλία, όλων των ειδών τα βιβλία, όλων των περιεχομένων και ιστοριών. Αρκεί ο συγγραφέας να ξέρει να με πιάσει από το χέρι και να με πάρει μαζί του. Αυτός είναι το παν στο βιβλίο, αν δεν ξέρει να σου απλώσει το χέρι, μένεις εκεί, καθισμένος στην χουχουλιαστή πολυθρόνα με μια πικρή γεύση στο στόμα, με τη γεύση ενός ταξιδιού που δεν ξεκίνησε ποτέ.
Και είναι δύσκολη η στιγμή που κλείνεις ένα βιβλίο γιατί δεν ήταν έγκυρο το εισιτήριο, πονάει. Είναι σαν να φτάνεις στην αποβάθρα και να βλέπεις το πλοίο να φεύγει, χωρίς εσένα… Ευτυχώς δεν το έχω χάσει πολλές φορές κι έχω κάνει μαγικά ταξίδια, γεμάτα εικόνες, χρώματα και μουσική.
Μπροστά σ’ένα πλοίο βρίσκομαι και πάλι, έτοιμη να ταξιδέψω, ο σάκος στον ώμο, τα τσιγάρα μου στο χέρι, κάπου στο βάθος ο Γιώργος παίζει μουσική, δεν ξέρω τι είναι, Μότσαρτ ίσως, δεν έχει σημασία, μου αρκεί που μου κουνάει το μαντίλι και φουσκώνει τα πανιά για το ταξίδι μου. Ήρθε η ώρα, ανοίγω την πρώτη σελίδα…φεύγω τώρα, καλό μου ταξίδι.

Correspondances

2007-07-25T19:35:00.000+02:00

La Nature est un temple où de vivants piliers
Laissent parfois sortir de confuses paroles ;
L'homme y passe à travers des forêts de symboles
Qui l'observent avec des regards familiers.

Comme de longs échos qui de loin se confondent
Dans une ténébreuse et profonde unité,
Vaste comme la nuit et comme la clarté,
Les parfums, les couleurs et les sons se répondent.

Il est des parfums frais comme des chairs d'enfants,
Doux comme les hautbois, verts comme les prairies,
- Et d'autres, corrompus, riches et triomphants,

Ayant l'expansion des choses infinies,
Comme l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens,
Qui chantent les transports de l'esprit et des sens.

Charles BAUDELAIRE (1821-1867) (Recueil : Les fleurs du mal)

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

2007-07-09T08:59:00.000+02:00

Μια σημαντική πρωτοβουλία έμεινε έξω από τα δελτία ειδήσεων των περισσοτέρων καναλιών, με εξαίρεση μια μικρή αναφορά απο το mega και μια εκτενέστερη από τον Σκαι.

Το θέμα είναι να μην αρκεστούμε στην χθεσινή μας παρουσία και απλά, αφού κάναμε χθες το καθήκον μας, να επιστρέψουμε στην ζωούλα μας, αλλά να συνεχίσουμε να διεκδικούμε και να κάνουμε τρόπο ζωής την προστασία του περιβάλλοντος.

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

2007-07-05T07:44:00.000+02:00

8/7 - 19:00 ΜΑΖΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ

Όλοι έξω από την Βουλή.Απάιτησε την αναδάσωση όλων των καμμένων εκτάσεων μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες, απαίτησε δράση ΤΩΡΑ! Μη μείνεις άπραγος αυτή την φορά. Προώθησε αυτό το μήνυμα σε όσο πιο πολλούς μπορείς και κατέβα στους δρόμος στην πιό μαζική συγκέντρωση για το περιβάλλον.

ΦΩΤΙΕΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

2007-07-02T11:06:00.000+02:00

Καλημέρα και καλό μήνα
Ολη η Ελλάδα κάηκε μέσα σε λίγες μέρες! Βέβαια οι τηλεοράσεις ασχολήθηκαν μόνο με ότι αφορά στην Αθήνα και ότι είναι κοντά της. Ελάχιστα μίλησαν για τις φωτιές που καταέκαψαν τη Χαλκιδική, είναι μακριά και δεν τους αφορούσε! Φέτος αυτό που κάηκε ήταν η Συθωνία, ένα από τα ομορφότερα πευκοδάση έγινε στάχτη. Αλλωστε στην Κασσάνδρα δεν έμεινε και τίποτε άλλο για να καεί. Κι όλο αυτό έγινε αφορμή για να μαζέψουν ψήφους, για να παρουσιάσουν ο ένας τον άλλο ως ανίκανο και να μας καλέσουν να ψηφίσουμε έναν από τους 2 ανίκανους!!!
Η λέξη απογοήτευση δεν χωράει αυτό που νιώθω όλες αυτές τις μέρες, είναι μικρή για να χωρέσει όλο αυτό το συναίσθημα οργής και πόνου και αηδίας που νιώθω.
Και βγήκε ο "καλός" μας πρωθυπουργός και μίλησε για άμεση αναδάσωση! χα! Τα ίδια ακριβώς είπε και περυσι τέτοια εποχή όταν καιγόταν η Κασσάνδρα. Για την ώρα φυσικά δεν έχει γίνει τίποτα. Το θέμα είναι πως εμείς μπορούμε να αντιδράσουμε σ'αυτό, πως μπρούμε να ζητήσουμε πίσω ότι μας ανήκει! Εχω σκάσει αυτές τις μέρες και συγχρόνως νιώθω τα χέρια μου δεμένα κι εξοργίζομαι!!!
Πρέπει να ξεβολευτούμε και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε ότι μπορούμε! Αρχίζοντας από τη νοοτροποία μας! Από τη στάση μας, όχι μόνο απέναντι στο περιβάλλον, αλλά σε ότι μας αδικεί και μας στερεί την ελευθερία μας.
Εχουμε τη θέληση, πρέπει να βρούμε τον τρόπο και να δράσουμε επιτέλους!

Θέλω

2007-07-01T22:03:00.000+02:00

Εχω ένα κενό και πως να το περιγράψω,
Το μυαλό μου μουδιασμένο,
το κορμί μου επίσης,
Και κανείς, τίποτα, δεν με συγκηνεί.
Καιρό είχα να νιώσω έτσι,
το κενό να με κατακλύζει,
Χρόνια. Σήμερα με επισκέφθηκε και πάλι
ήρθε να με δει,
Κι ας μη μου έλειψε.
Περίεγο να μη νιώθεις τίποτα
κι όμως κάτι να σ’ενοχλεί,
Τίποτα, κι όμως κάτι ταράζει την ψυχή μου.
Κάτι με πονάει, με χτυπάει, σαν ρεύμα,
Αδιαφορία, αδράνεια, ανία.
Δεν τις γνωρίζω, ξένες μου είναι.
Κι όμως ήρθαν σπίτι μου,
ήρθαν να μείνουμε μαζί
Κι ας μη με ρώτησαν.
Δεν τις θέλω!! Να νιώθω θέλω,
Να χάνω το μυαλό μου,
Στα μάτια ενός ανθρώπου να λάμπει ο κόσμος,
Να ανασαίνω την ανάσα του και να ζω,
Να χάνομαι όταν δεν τον βλέπω,
Να πετάω στα σύννεφα στην αφή του,
Να αποπροσανατολίζομαι μακρία του,
Να ζω για το γέλιο του....
Να χάσω κάθε έλεγχο, να ερωτευτώ σαν παιδί,
Να ενθουσιαστώ και να φωνάξω...
Μπορώ να κάνω τα πάντα τώρα,
Ερωτεύτηκα, είμαι δυνατή!

Καλό μας μήνα! :)

κυνηγάω το χρόνο

2007-06-29T16:29:00.000+02:00

Κυνηγάω το χρόνο, το χρόνο που χάνεται,
Το δικό μας. Τις ώρες του «μαζί» που δεν ήρθαν,
Αυτές που περνούν χωρίς εμάς,
τα χρώματα που χάνονται στη δύση,
τα όνειρα που θάβονται στην άμμο,
τα λόγια που έμειναν βουβά, άηχα
τα σ’αγαπώ που έμειναν ανείπωτα.

Κυνηγάω το όνειρο, το όνειρο του γέλιου σου,
Της φωνής σου, της ανάσας σου, της αφής σου.
Αυτό που μας έφερε κοντά, αυτό που μας χώρισε,
Αυτό που με καταδιώκει στον ύπνο μου,
Αυτό που στοιχειώνει τη μέρα μου.
Το όνειρο μου να είμαι μαζί σου,
Την ανάγκη σου να είσαι χώρια μου

Κοροϊδεύω το χρόνο, δεν κάνω τίποτα
Απλά περιμένω. Να ερθεις; Δεν ξέρω, μπορεί.
Να μου περάσει; Ισως...
Κοροϊδεύω τις σκέψεις,
Όλα αρχίζουν σημερα!

Αναμονή

2007-06-28T12:22:00.001+02:00

Κλείνω τα μάτια, ονειρεύομαι,
θάλασσες, ήλιους, αμμουδιές.
Δυο μάτια στα μάτια μου,
δυο χέρια στα χέρια μου,
μια καρδιά στην καρδιά μου.

Κι όμως τίποτα, ένα κενό
το κορμί μου μισό,
η καρδιά κλειδωμένη
μες το κρύο χαμένη.

Κλείνω τα μάτια κι ονειρέυομαι,
μα έχει φύγει η ζεστασιά,
έχει δύσει ο ήλιος, άδειασε η παραλία.
Τα βήματα μου αφήνω στην άμμο
Κι απλά ελπίζω πως θα ρθεί.

Πάλι τίποτα, πάλι χωρίς νόημα,
ανάξιο και πάλι της αγάπης το πόνημα
ένα άδειο κουφάρι το σώμα,
για άλλη μια φορά πέφτω σε κώμα.

Ο ήχος της σιωπής

2007-06-14T12:05:00.000+02:00

Πολύτιμη σιωπή,
εκκωφαντική,
σχεδόν τρομακτική
Είναι δική σου,
δική σου,
η σιωπή σου...
Με γοητεύει,
με πονάει,
με αποπροσανατολίζει...
Πολύτιμη σαν σπάνιο λουλούδι,
σαν αυτό που ανθίζει όταν γελάς...
εκκωφαντική σαν ήχος αεροπλάνου στην απογείωση,
γοητευτική σαν ελεύθερη πτώση,
τρομακτική σαν τη μοναξιά.
Η σιωπή σου...

ΦΩΤΙΕΣ...

2007-06-13T10:18:00.000+02:00

Μια στιγμή

2007-06-11T22:20:00.000+02:00

Μια στιγμή μαζί σου,
Να χαθώ στα μάτια σου,
Να κοιμηθώ στα χάδια σου,
Να πνιγώ στο λακάκι του λαιμού σου.
Μια στιγμή μαζί σου,
Ν’αγγίξω το χέρι σου,
Να μυρίσω τα μαλιά σου,
Να ανασάνω την ανάσα σου.
Μια στιγμή μαζί σου,
Να χορέψω στους ρυθμούς σου,
Να ταξιδέψω στη φωνή σου,
Να τρέξω στα όνειρά σου.
Μια στιγμή μαζί σου...
Αυτή που ψάχνω στα όνειρά μου,
Αυτή που καταδιώκει το τώρα μου,
Αυτή που δεν έχει έρθει ακόμη...

Περνούν οι μέρες...

2007-06-08T11:03:00.000+02:00

Περνούν οι μέρες, περνούν,
Η φωνή σου όλο και πιο μακρινή,
Η μορφή σου όλο και πιο απόμακρη,
Περνούν οι μέρες, περνούν,
Στο μυαλό μου γυρνούν οι λίγες κουβέντες,
Οι κουβέντες αυτές που μου φαινεται χτές να τις είχα ακούσει,
Κι ψυχή μου γυρνά να τις ψάξει ξανά.
Περνούν οι μέρες, περνούν,
Μακρία μου πετούν οι στιγμές της αφής σου,
Μακρία μου κι εσύ, χαμένη στη στροφή της ζωής σου.
Περνούν οι μέρες, περνούν,
Κι οι στιγμές μου μετρούν τις στιγμές που ελπίζουν,
Τις στιγμές τις μικρές, τις αγνές, τις άγνωστες ακόμα.
Περνούν οι μέρες, περνούν,
Κι εσύ στη δουλειά κυνηγάς τη ζωή σου,
Σε υπόγεια βαθιά ξαγρυπνάς τη φυγή σου.
Περνούν οι μέρες, περνούν,
Μέχρι να ενωθούν όνειρα που είναι γραμμένα
Είναι τα όνειρα που σε φέρνουν σε μένα...

QUERER

2007-06-07T15:08:00.000+02:00

Να κλαις
έτσι ο πόθος ποθεί
η φωτιά ν’απλωθεί
μυστικό κι ενστικτό μου βαθύ
Να κλαις
που δυο μάτια κοιτάς
και να χάνεται ο χρόνος
μια στιγμή, χρόνια ή μήνες
Αργά
να φιλάς το φιλί
σαν εξαίσια απειλή
να ξεσπάει σαν το κύμα με μιας
Να κλαις
να ζητάς να σωθείς
με φωτιά να ενωθείς
κι απ’το είναι να φτάνει
ο λυγμός
ως τα χείλια
Να κλαις
τι πληγή ν’αγαπάς
λαβωμένος να πας
μες του κόσμου το γλέντι απών
Να κλαις
που νυχτώνει χωρίς
κάποια ελπίδα να βρεις
πόσα πέπλα έχει η νύχτα
Φωτιά
σε φαρέτρα χρυσή
για να μένει μισή
απ’τον έρωτα πάντα η καρδιά
Ποτέ
πάνε χρόνια είχα πει
μα ξανάρθε η αστραπή
κι είπα
βάλε στο ευάλωτο εγώ
δυο ποτήρια
Να κλαις
έτσι ο πόθος ποθεί
η φωτιά ν’απλωθει
μυστικό κι αγγιγμά μου βαθύ
να κλαις...

Δίσκος: Ντάμα Κούπα

Δήμητρα Γαλάνη
Μουσική : Rene Dupere
Στίχοι: Manuel Tadros
Ελληνικοί στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Χαμένη

2007-06-06T12:07:00.000+02:00

Παρουσία περίεργη, απουσία παράξενη,
Μέρες στο τηλέφωνο για μια καλημέρα,
Βόλτες στα όνειρα, αγωνίες, απολάυσεις,
Διάθεση παιχνιδιάρικη, ερωτική,
Κι όμως ασαφής, εξωτική,
Αέρινη παρουσία, απουσία,
Ώρες αναμονής για ένα νεύμα,
Για ένα χαμόγελο, για μια ματιά.
Τίποτα, κανείς, τίποτα, δουλειά,
Δικαιολογία; Αλήθεια; Φόβος;
Άγνοια, αγωνία, ερωτιματικό...
Ερωτικό; Φιλικό; Άγνοια!
Βόλτες στο μυαλό, αυτοσυγκέντρωση;
Παρουσία αέναη, αέρινη, εξωτική,
Απουσία αγωνιώδης, ανασφαλής.
Αρωμα καλοκαιριού, πορτοκαλιού,
Αγγιγμα αδιάφορο, τυχαίο;
Απουσία επώδυνη, άγρια μουσική,
Συνεχόμενη, απουσία.

Αναγέννηση

2007-06-05T09:35:00.000+02:00

Πάλι βρέχει,
μια βροχή λυτρωτική,
πάλι βρέχει,
ξεπλένει την ψυχή μου,
πάλι βρέχει,
ανθίζουν τα όνειρά μου,
πάλι βρέχει,
διώχνει τις κακές μου σκέψεις,
πάλι βρέχει,
κι εγώ γελάω,
πάλι βρέχει,
κι η γή ξαναγεννιέται,
πάλι βρέχει,
κι ανθίζω απ’την αρχή,
πάλι βρέχει,
κι η μουσική της με μαγεύει,
πάλι βρέχει,
κι η ψυχή μου τρέχει,
πάλι βρέχει,
κι ανοίγω φτερά,
πάλι βρέχει,
και το ραδιόφωνο παίζει,
πάλι βρέχει,
και το νερό χορέυει στο μπαλκόνι μου,
πάλι βρέχει,
κι όλα αρχίζουν...πάλι.

ΓΙΑ ΜΑΣ

2007-06-04T12:11:00.000+02:00

Μόνο για μας,
για τις στιγμές μας,
Μόνο για μας,
Για την αγάπη μας,
Μόνο για μας,
Για τα βράδυα μας,
Μόνο για μας,
Για τα γέλια μας,
Μόνο για μας,
Για τους καυγάδες μας,
Μόνο για μας,
Για τον έρωτά μας.

Μόνο για μένα,
Για το πως σ’αγαπάω,
Μόνο για μένα,
Για το πως λέω το ονομά σου,
Μόνο για μένα,
Για το πως σε κοιτάζω,
Μόνο για μένα,
Για το πως σε φιλάω,
Μόνο για μένα,
Για το πως σ’αγγίζω,
Μόνο για μένα,
Για το πως σε νοιάζομαι,
Μόνο για μένα,
Για το κενό που σου γεμίζω,
Μόνο για μένα,
Για το πως σε χαζεύω όταν κινείσαι.

Μόνο για σένα,
Για τις βόλτες μας,
Μόνο για σένα,
Για τα παιχνίδια μας,
Μόνο για σένα,
Για τα χάδια μας,
Μόνο για σένα,
Για τα βλέμματά μας,
Μόνο για σένα,
Για την αγωνία μας,
Μόνο για σένα,
Γιατί δεν μπορείς χωρίς εμένα
Μόνο για σένα,
Γιατί τίποτα δεν είναι σαν εμάς,
Μόνο για σένα,
Γιατί έχεις βρει Αυτό σ’εμένα.

Μόνο για σένα και για μένα!

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

2007-05-08T08:45:00.000+02:00

Ερωτά μου….

Αγαπώ την καλοσύνη σου
Αγαπώ το μυαλό σου,
Αγαπώ την δύναμή σου,
Αγαπώ το δόσιμό σου,
Αγαπώ αυτό που είσαι.

Μαγεύομαι από τις κινήσεις σου,
Μαγεύομαι απ’ την εικόνα σου,
Μαγεύομαι απ΄τη φωνή σου,
Μαγεύομαι από τη γεύση σου,
Μαγεύομαι απ΄το άρωμα σου.

Φοβάμαι κάθε που αποφεύγεις το βλέμμα μου,
Φοβάμαι κάθε που αποφεύγεις το φιλί μου,
Φοβάμαι κάθε που σε νιώθω να φεύγεις,
Φοβάμαι κάθε που καταλαβαίνω πως κάτι σου λείπει,
Φοβάμαι κάθε που δεν μπορώ να στο δώσω.

Χάνομαι κάθε που κοιτώ στα μάτια σου,
Χάνομαι κάθε που μου χαμογελάς,
Χάνομαι κάθε που με παίρνεις αγκαλιά,
Χάνομαι κάθε που σε νιώθω πάνω μου,
Χάνομαι κάθε που μου κρατάς το χέρι.

Σ’ αγαπώ, με μαγεύεις, φοβάμαι, χάνομαι…για πάντα!

Ιστορία με 60 λέξεις!!!

2007-04-27T08:43:00.000+02:00

Το αεροπλάνο της έφτασε στο Παρίσι. Αυτός την περίμενε.
- Μου έλειψες!
- Να δούμε αν θα το λες και σε 20 χρόνια.
- Πάντα μωρό μου!
- Δεν μπορείς να ξεφύγεις πια, αύριο παντρευόμαστε.
-Δεν το θέλω, μαζί σου και στην κόλαση.
Μπήκαν στο αυτοκίνητο και ξεκίνησαν για το σπίτι. Της κρατούσε σφιχτά το χέρι. Ενα τριαξονικό έπεσε επάνω τους. Σκοτώθηκαν επί τόπου!

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

2007-04-20T18:44:00.000+02:00

Στη μαμά μου

Μαμά, καιρό τώρα θέλω να στο πω αλλά δεν είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε πραγματικά και κυρίως χωρίς παρεμβολές. Κάθε φορά που πάμε να ξεκινήσουμε μια κουβέντα, κάποιος ή κάποιοι ( με τη σειρά πάντα, ποτέ συγχρόνως για να τελειώνουμε) θα ανοίξει την πόρτα για να πάρει μέρος σ’εκείνη τη μοναδική, δική μας στιγμή.

Δεν ξέρω αν αυτό που θέλω να μοιραστώ μαζί σου το ξέρεις ήδη, δεν ξέρω αν το έχεις φανταστεί ή καταλάβει...ξέρω μόνο ότι θέλω να το ξέρεις, θέλω να είσαι μέρος του και κατά συνέπεια μέρος της ζωής μου. Δεν ξέρω πως θα αντιδράσεις, πως θα το πάρεις, αν θα με καταλάβεις. Δεν ξέρω αν με νοιάζει, ίσως γιατί σε νομίζω τόσο δυνατή και γεμάτη κατανόηση ώστε να αντέξεις τα πάντα.

Σαν κάθε στοργική μαμά, έκανες όνειρα για μένα, ήσουν δίπλα μου σε κάθε μου επιλογή, ήσουν εκεί για να με καθοδηγήσεις και να μου θυμήσεις πως ότι κι αν επιλέξω θα είσαι δίπλα μου.

Τώρα όμως δεν ξέρω αν θα γίνει αυτό, ίσως γιατί μεγαλώνεις και αλλάζει ο τρόπος σκέψης σου, ίσως γιατί μεγαλώνω εγώ και σου προκαλώ αυτή την αλλαγή. Φοβάμαι μην μ’απογοητεύσεις μη δείχνοντας κατανόηση και πέσεις ξαφνικά από το βάθρο που για τόσα και τόσα χρόνια είσαι. Ο κόσμος μου θα κατέρεε αν γινόταν κάτι τέτοιο.

Ισως γι’αυτό δεν το’χω μοιραστεί μαζί σου τόσο καιρό, ίσως γι’αυτό αποφεύγω το βλέμμα σου κάθε που πέφτει η ερώτηση στο τραπέζι της κουβέντας μας. Φοβάμαι όμως μαμά μου. Πως να σου πω ότι το παιδί που μεγάλωσες με κόπο και στερήσεις, αυτό για το οποίο έκανες τα πάντα προκειμένου να έχει τις σπουδές που εσένα σου στέρησαν, τα όνειρα και τη στήριξη, τη φροντίδα και την αγάπη, θα στα τινάξει όλα στον αέρα ;

Δεν αντέχω άλλο, θα στο πω κι ότι βγει.... Θέλω να γίνω clown!!!

Baudelaire...

2007-04-12T12:51:00.000+02:00

LE REVENANT

COMME l'oeil fauve,
Je reviendrai dans ton alcôve
Et vers toi glisserai sans bruit
Avec les ombres de la nuit;

Et je te donnerai, ma brune,
Des baisers froids comme la lune
Et des caresses de serpent
Autour d'une fosse rampant.

Quand viendra le matin livide,
Tu trouveras ma place vide,
Où jusqu'au soir il fera froid.

Comme d'autres par la tendresse
Sur ta vie et sur ta jeunesse,
Moi, je veux régner par l'effroi.

Μετάφραση...

Ο ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ

Καθώς οι δαίμονες με τ'άγριο μάτι
θα σου ξανάρθω σιγά στο κρεβάτι
και θα γλυστρίσω κοντά σου αχνός
σαν τα φαντάσματα της νυκτός.

Ξανά θα σου δώσω μελαχρινή μου
σαν το φεγγάρι ψυχρό το φιλί μου
και χάδια τέτοια σαν του φιδιού
που σέρνεται πλάι σε τάφο νεκρού.

Και μόλις φέξει η αυγή πελιδνή
τη θέση μου θα βρεις εκεί αδειανή
και κρύα ως που να ρθει πάλι το βράδυ.

Οπως οι άλλοι μ'αγγαλιές και χάδι...
στη νιότη σου και στη ζωή σου εδώ
θα βασιλέψω με τη φρίκη εγώ.

Με αφορμή τα κείμενα της Μαρίας :)

Αναμνήσεις...

2007-04-10T13:03:00.000+02:00

Παλιός λατρεμένος πίνακας του Πικάσσο...

ΑΓΑΠΗ

2007-03-23T12:36:00.000+02:00

Το αιώνιο θέμα....

Η ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Ευτυχισμένη η στιγμή που εσύ κι εγώ
καθόμαστε μες στο παλάτι,
δυο μορφές, δυο σώματα,
αλλά μια ψυχή, εσύ κι εγώ.
Τα χρώματα του τεμένους και τα κελαηδήματα των πουλιών
μας προσφέρουν την αθανασία.
Τη στιγμή που θα μπούμε στον κήπο, εσύ κι εγώ,
τ'αστέρια τ' ουρανού θα 'ρθουν από πάνω μας
για να μας φωτίσουν,
θα τους δείξουμε το ίδιο φεγγάρι, εσύ κι εγώ,
εσύ κι εγώ θα χαθούμε μαζί μέσα στην έκσταση,
χαρούμενοι κι αδιάφοροι για τις ανόητες φλυαρίες,
εσύ κι εγώ,
όλα τα πολύχρωμα φτερωτά του ουρανού θα μας ζηλεύουν,
εκέι όπου θα χαιρόμαστε μ'αυτό τιν τρόπο,
εσύ κι εγώ.
Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη στιγμή μας,
όπου, εσύ κι εγώ, καθισμένοι στην ίδια άκρη,
θα είμαστε μαζί ο εραστής και ο αγαπημένος,
εσύ κι εγώ.

Με αφορμή το βιβλίο που μου χάρησε ένας πολύ καλός φίλος.
Το ποίημα είναι του Τζαλαλουντίν Ρουμί, ενός τούρκου ποιητή και στοχαστή που γεννήθηκε κάπου στα 1200μχ.

Αέρας...

2007-03-21T10:10:00.000+02:00

Καλημέρες, καλημέρες :)

Ετσι χωρίς ιδιαίτερο λόγο και με αφορμή τον αέρα...

message personnel

2007-03-20T16:33:00.000+02:00

Με αφορμή κάτι που λέγαμε για προσμόνη...

Au bout du téléphone, il y a votre voix
Et il y a des mots que je ne dirai pas
Tous ces mots qui font peur quand ils ne font pas rire
Qui sont dans trop de films, de chansons et de livres
Je voudrais vous les dire
Et je voudrais les vivre
Je ne le ferai pas,
Je veux, je ne peux pas
Je suis seule à crever, et je sais où vous êtes
J'arrive, attendez-moi, nous allons nous connaître
Préparez votre temps, pour vous j'ai tout le mien
Je voudrais arriver, je reste, je me déteste
Je n'arriverai pas,
Je veux, je ne peux pas
Je devrais vous parler,Je devrais arriver
Ou je devrais dormir
J'ai peur que tu sois sourd
J'ai peur que tu sois lâche
J'ai peur d'être indiscrète
Je ne peux pas vous dire que je t'aime peut-être

Mais si tu crois un jour que tu m'aimes
Ne crois pas que tes souvenirs me gênent
Et cours, cours jusqu'à perdre haleine
Viens me retrouver
Si tu crois un jour que tu m'aimes
Et si ce jour-là tu as de la peine
A trouver où tous ces chemins te mènent
Viens me retrouver
Si le dégoût de la vie vient en toi
Si la paresse de la vie
S'installe en toi
Pense à moi
Pense à moi

Mais si tu crois un jour que tu m'aimes
Ne le considère pas comme un problème
Et cours, cours jusqu'à perdre haleine
Viens me retrouver
Si tu crois un jour que tu m'aimes
N'attends pas un jour, pas une semaine
Car tu ne sais pas où la vie t'emmène
Viens me retrouver
Si le dégoût de la vie vient en toi
Si la paresse de la vie
S'installe en toi
Pense à moi
Pense à moi.

Mais si tu...

Φυσικά από την Isabelle Huppert

Νεράϊδες...

2007-03-19T16:23:00.000+02:00

Καλημέρες και χαμόγελα παραμυθένια

Με αφορμή ένα παραμύθι...

ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ

2007-03-16T20:06:00.000+02:00

Επέστρεφε
Συχνά και παίρνε με
Αγαπημένη αίσθησις
Επέστρεφε κα παίρνε με
Όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη
Κι επιθυμία παλιά ξαναπερνάει στο αίμα
Όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται
Κι αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν άλλην
Επέστρεφε
Συχνά και παίρνε με τη νύχτα
Όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται.

Ποίηση: Κωνσταντίνος Καβάφης

Ηλιος

2007-03-15T20:16:00.002+02:00

Όπως πάντα όλα αρχίζουν και τελειώνουν εκεί...στη ζεστασιά του...

ΤΙ ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΥΝ ΠΑΛΙ ΣΗΜΕΡΑ ;

2007-03-15T18:43:00.000+02:00

Πείνασα! Τι τρώνε πάλι σήμερα; Πόσες χιλιάδες φορές δεν έχω αναρωτηθεί το ίδιο! Και βαριέμαι σήμερα, άσε που δεν έχω πάει και για ψώνια...μάλλον θα παραγγείλω κάτι πλαστικό, άλλωστε μόνο πλαστικά τρώμε τελευταία, πλαστικά νέα, πλαστική τηλεόραση, πλαστικούς ανθρώπους, πλαστικές σχέσεις, πλαστικό έρωτα....Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που νιώθω ότι στ’αλήθεια γεύομαι έναν άνθρωπο... μια κατάσταση, που νιώθω ότι μοιράζομαι τη στιγμή, την αίσθηση, το άρωμα...

Η καθημερινότητα τείνει να μας αναισθητοποιεί και προσπαθώ να αντισταθώ. Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, προσπαθώ πάντως. Σταματώ στο δρόμο για να κοιτάξω κάτι που μου αρέσει, χαμογελάω στα μωρά, μιλάω στα αδέσποτα κι εγώ αδέσποτη είμαι άλλωστε. Έχω οικογένεια και μαμά και μπαμπά κι αδερφό και νύφη και ανίψια (3!!!) απλά λείπω τόσα χρόνια που έχω ξεχάσει πως είναι να ζει κανείς μαζί τους. Κι εδώ έχω οικογένεια, τους φίλους μου και τα ζώα μου. Παραμένω παρόλα αυτά ένα γνήσιο αδέσποτο. Γιατί όπως και οι αδέσποτοι φίλοι μου δεν κάθομαι κάπου αν δεν περνάω καλά, δεν κάνω τίποτα με το ζόρι, λατρεύω να λιάζομαι κάτω από τον ήλιο και να τριγυρίζω ελεύθερη.

Ξημέρωσε ένας γκρι ουρανός σήμερα και με παρέσυραν τα σύννεφα μαζί τους, με τράβηξαν μαζί τους, όχι όμως σαν τα σύννεφα της Τσανακλίδου, άλλα γκρι σύννεφα, πληγωμένα, φοβισμένα...τέτοια που δεν θέλω στον ουρανό μου, τον δικό μου τον θέλω καταγάλανο με μπόλικο πορτοκαλί του ηλιοβασιλέματος, με μπόλικο ροζ και κόκκινο...Δε με βοηθάει κι αυτός ο καιρός σήμερα, δε μου δίνει μια ηλιαχτίδα να πιαστώ και ν’ανέβω, δε μου σκάει ένα χαμόγελο για να το κάνω γέλιο, να το γεμίσω χρώματα, να πετάξω μαζί του...

Ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο. Θα πάω μια βόλτα στο Σούνιο, εκεί μπορεί να βρω τον ήλιο, έστω μια ματιά του να μου ρίξει κι εγώ θα είμαι και πάλι γελαστή, θα βρω και πάλι τη δύναμη να σηκωθώ και να πω "αντέχω ακόμα μάτια μου" που λέει κι ο Βασίλης, θα γεμίσω αισιοδοξία, αυτός βλέπει τόσα κάθε μέρα και ξαναβγαίνει, άρα μπορώ κι εγώ. Δεν τον βλέπω πουθενά όμως σήμερα, που πήγε και κρύφτηκε, τι τον τρόμαξε και δεν βγήκε; Θα συνεχίσω να ψάχνω! Δεν τα παρατάω έτσι εύκολα! Θα την βρω την ηλιαχτίδα μου και θα πάρω πίσω το χαμόγελό μου.

Τελικά δεν έφτασα Σούνιο, στο δρόμο βρήκα μια γούνινη μπάλα, δεν έχει όνομα για την ώρα, πάντως είναι σκύλος και είναι γελαστός! Δεν χρειάστηκε τελικά να πάω και πολύ μακριά για να βρω μια ηλιαχτίδα, έφτασα μόλις λίγο έξω από τη Γλυφάδα! Επιστρέφουμε στο σπίτι για ένα καλό φαγητό κι ένα ζεστό μπάνιο. Ο μικρός κοιμάται στο κάθισμα του συνοδηγού, φαίνεται ταλαιπωρημένος αλλά κατά τα άλλα δείχνει να είναι μια χαρά. Τα υπόλοιπα θα μας τα πει ο κτηνίατρος το πρωί. Σκέφτομαι να τον ονομάσω Λιάκο, από το ηλιάκος! Ναι, μου αρέσει και είναι και δισύλλαβο όπως πρέπει!

Το αποφάσισα, θα παραγγείλω απ’έξω, άλλωστε έχω πολύ δουλεία, πρέπει να μπανιαρίσω τον Λιάκο και να βάψω τον ουρανό μου!!!

2007-03-14T18:38:00.000+02:00

Εφυγαν τα σύννεφα, ήρθε ο ήλιος και ζέστανε την ψυχή μου, τη φώτησε...

κι άνθισαν όλα απ'την αρχή....